Όλοι οι γονείς θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Θέλουν να γίνουν δυνατά, υπεύθυνα, επιτυχημένα και ευτυχισμένα. Με τις καλύτερες προθέσεις, τους δίνουν συμβουλές που πιστεύουν ότι θα τα βοηθήσουν να προχωρήσουν στη ζωή. Όμως κάποιες φορές, ίσως χωρίς καν να το καταλαβαίνουν, ένα μήνυμα που φαίνεται θετικό μπορεί να μετατραπεί σε βάρος.
Ένα παιδί που μεγαλώνει ακούγοντας συνεχώς ότι πρέπει να προσπαθεί περισσότερο, να είναι πάντα δυνατό ή να βάζει τους άλλους πρώτους, μπορεί ως ενήλικας να δυσκολεύεται να ξεκουραστεί, να ζητήσει βοήθεια ή να φροντίσει τον εαυτό του. Σαφώς και η επιτυχία είναι σημαντική, αλλά δεν πρέπει να έρχεται εις βάρος της ψυχικής υγείας.
Γονείς: 7 συμβουλές τους που αξίζει να επανεξετάσουμε ως ενήλικες
- «Η σκληρή δουλειά είναι το μόνο που χρειάζεται για να πετύχεις»
Η εργατικότητα είναι μια πολύτιμη αξία. Ως παιδιά χρειάζεται να μάθουμε την αξία της προσπάθειας, της επιμονής και την υπευθυνότητας. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο «προσπαθώ» και στο «πρέπει να εξαντληθώ για να αξίζω».
Όταν ένα παιδί πιστέψει ότι η αξία του εξαρτάται μόνο από τις επιδόσεις του, μπορεί μεγαλώνοντας να γίνει ένας ενήλικας που δουλεύει ασταμάτητα, αγνοεί την κούρασή του και νιώθει ενοχές όταν ξεκουράζεται.
- «Πρέπει να είσαι πάντα πιστός στη δουλειά σου»
Πολλοί γονείς μεγάλωσαν με την ιδέα ότι η αφοσίωση σε έναν εργοδότη είναι η απόλυτη επαγγελματική αρετή. Σήμερα όμως ο κόσμος της εργασίας έχει αλλάξει. Η υγιής σχέση με την εργασία χρειάζεται ισορροπία. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ότι μια δουλειά είναι σημαντική, αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή τους. Η προσωπική ζωή, οι σχέσεις, η υγεία και η ξεκούραση έχουν επίσης αξία.
- «Μην δείχνεις τα συναισθήματά σου»
Πόσοι από εμάς μεγαλώσαμε με τη φράση «μην κλαις», «κάνε υπομονή» ή «να είσαι δυνατός»; Η πρόθεση ήταν συχνά καλή, όμως ως παιδιά και μετά ως ενήλικες μπορεί να πήραμε το μήνυμα ότι τα συναισθήματα είναι κάτι που πρέπει να κρύβουμε.
Στην πραγματικότητα, η αναγνώριση των συναισθημάτων είναι σημάδι δύναμης. Ένα παιδί που μαθαίνει να λέει «είμαι αγχωμένος», «φοβάμαι» ή «χρειάζομαι βοήθεια» αποκτά ένα πολύ σημαντικό εργαλείο για την ενήλικη ζωή του.
- «Το να τα καταφέρνεις μόνος σου είναι το πιο σημαντικό»
Η ανεξαρτησία δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν. Οι πιο δυνατοί άνθρωποι δεν είναι αυτοί που δεν ζητούν ποτέ βοήθεια. Είναι αυτοί που γνωρίζουν πότε χρειάζονται στήριξη. Τα παιδιά που μαθαίνουν να συνεργάζονται και να μοιράζονται τις δυσκολίες τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να δημιουργήσουν υγιείς σχέσεις στο μέλλον.
Μάλιστα, μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Social Psychology διαπίστωσε ότι οι εργαζόμενοι που ζητούν βοήθεια και συμβουλές από τους συναδέλφους τους στον χώρο εργασίας είναι λιγότερο πιθανό να πέσουν θύματα της «πίεσης για απόδοση», η οποία τροφοδοτεί έναν φαύλο κύκλο επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout).
- «Η αξία σου καθορίζεται από όσα προσφέρεις»
Πολλοί ενήλικες μεγάλωσαν με το μήνυμα ότι η αξία τους συνδέεται με την απόδοσή τους. Έμαθαν ότι πρέπει να αριστεύουν, να είναι πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν, να μην δημιουργούν προβλήματα και να ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των άλλων για να νιώθουν αποδεκτοί.
Όταν η αποδοχή βιώνεται ως κάτι που πρέπει να κερδηθεί, είναι εύκολο να αναπτυχθεί η πεποίθηση ότι η προσωπική μας αξία εξαρτάται από το πόσα καταφέρνουμε ή πόσα προσφέρουμε στους γύρω μας. Αυτή η νοοτροπία μπορεί να οδηγήσει σε δυσκολία στο να θέτουμε όρια, φόβο της αποτυχίας και μια διαρκή ανάγκη για επιβεβαίωση.
- «Το να είσαι συνεχώς απασχολημένος σημαίνει ότι είσαι επιτυχημένος»
Πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με την πεποίθηση ότι η αξία μας μετριέται από το πόσο παραγωγικοί είμαστε. Το να έχουμε γεμάτο πρόγραμμα, να μην σταματάμε ποτέ και να είμαστε διαρκώς «στο τρέξιμο» θεωρήθηκε συνώνυμο της επιτυχίας και της υπευθυνότητας. Ωστόσο, αυτή η νοοτροπία μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιο στρες, ενοχές κάθε φορά που ξεκουραζόμαστε και, τελικά, σε επαγγελματική ή συναισθηματική εξουθένωση.
Η πραγματική επιτυχία δεν προϋποθέτει να είμαστε διαρκώς απασχολημένοι. Περιλαμβάνει και την ικανότητα να βάζουμε όρια, να ξεκουραζόμαστε και να αναγνωρίζουμε ότι η αξία μας δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την απόδοσή μας.
- «Η αυτοφροντίδα είναι δευτερευούσης σημασίας»
Για πολλούς γονείς, οι προσωπικές τους ανάγκες έμπαιναν πάντα σε δεύτερη μοίρα. Η ξεκούραση, η φροντίδα της ψυχικής υγείας ή ακόμη και το να ζητήσει κάποιος βοήθεια συχνά αντιμετωπίζονταν ως ένδειξη αδυναμίας ή πολυτέλεια που «δεν χωράει» στην καθημερινότητα. Στην πραγματικότητα, η αυτοφροντίδα δεν είναι ούτε εγωισμός ούτε προνόμιο. Είναι μια βασική προϋπόθεση για ψυχική ανθεκτικότητα, υγιείς σχέσεις και καλύτερη ποιότητα ζωής.
vita.gr
