Ίσως η δυσκολία να αφορά τη σχέση σου, η οποία έχει τελειώσει εδώ και καιρό, αλλά συνεχίζει να… επιβιώνει με μηχανική υποστήριξη από συνήθεια. Ή ίσως τη δουλειά σου που μοιάζει με φυλακή. Ή μια σοβαρή ιατρική διάγνωση που σε γεμίζει άγχος. Τι κάνεις σε τέτοιες περιπτώσεις; Παραιτείσαι από αυτό που η ζωή σου φέρνει μπροστά σου ή το αποδέχεσαι; Κι αν κάνεις το πρώτο, πώς θα μπορούσες να περάσεις από την παραίτηση στην αποδοχή;
Παραιτήση Vs. Αποδοχή
Η παραίτηση είναι ουσιαστικά το να νιώθεις θύμα. Οδηγεί σε μια στάση του στιλ: «γιατί να προσπαθήσω αφού τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει». Υπάρχει μια παθητικότητα, μια αδυναμία.
Η αποδοχή, αντίθετα, είναι το τέλος μιας διαδικασίας κατανόησης του τι έχει συμβεί. Αυτό που έγινε αρχίζει κάπως και βγάζει ένα νόημα—προσπαθείς να συνδέσεις τα σημεία, να βρεις έναν λόγο, μια εξήγηση και βέβαια, μια λύση.
3 τρόποι να περάσεις από την παραίτηση στην αποδοχή
-
Βγες από τη νοοτροπία του θύματος μέσω της δράσης
Φυσικά, είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι εφικτό. Αν η «θυματοποίηση» αφορά την παθητικότητα και την αδυναμία, το αντίδοτο είναι η δράση. Υπάρχει κάτι που δεν έχεις προσπαθήσει για τη σχέση, τη δουλειά, την ιατρική κατάσταση; Σκέψου έξω από το κουτί και βγες από τη ζώνη άνεσής σου. Για παράδειγμα, μπορείτε να δοκιμάσετε να επισκεφθείτε έναν ειδικό σύμβουλο ζευγαριών, μπορείς να μιλήσεις με τον προϊστάμενό σου για τη δουλειά σου, να πάρεις μια δεύτερη γνώμη για τη διάγνωσή σου.
Κανείς δεν εγγυάται ότι αυτές οι ενέργειες θα φέρουν αποτέλεσμα αλλά η ουσία είναι η ίδια η δράση, να προχωρήσεις όσο μπορείς, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς.
-
Άλλαξε την αφήγηση- Βρες το θετικό της υπόθεσης
Η άδικη ζωή που σου τα φέρνει όλα στραβά και ανάποδα, είναι η δική σου ερμηνεία απέναντι σε ουσιαστικά ουδέτερα γεγονότα που συνθέτουν αυτό που τελικά ονομάζουμε ζωή. Εσύ είσαι αυτός που βάζει ετικέτες. Που ονομάζει κάτι ως πρόβλημα· το σκασμένο λάστιχο που βρίσκεις το πρωί μπορεί να το δεις ως μια ακόμα κακοτυχία ή ως μια ευκαιρία για να αποφύγεις μια συνάντηση που δεν ήθελες να κάνεις. Είναι το πώς σκέφτεσαι για ό,τι μόλις συνέβη που δημιουργεί την πραγματικότητά σου.
Αξίζει να βάλεις τον εαυτό σου σε μια άλλη διαδικασία. Να υποθέσεις ότι η ζωή σου φέρνει ό,τι χρειάζεσαι—νέες προκλήσεις μα και ευκαιρίες για να εξελιχθείς. Με λίγα λόγια, άλλαξε την προοπτική σου. Ίσως π.χ. να νιώσεις ευγνωμοσύνη για όσα είναι καλά στη σχέση σου. Ή να συνειδητοποιήσεις ότι ήρθε η ώρα να βρεις το θάρρος να την διακόψεις.
-
Φύγε απ’ τα «πρέπει», επέστρεψε στις αξίες σου
Το τρίτο κλειδί για την αποδοχή είναι να απομακρυνθείς από μια ζωή χτισμένη πάνω στα “πρέπει”. Τα “πρέπει”—εκείνη η συχνά επικριτική, κατηγορηματική φωνή στο μυαλό σου—είναι κανόνες που μάθαμε και κατά κάποιο τρόπο μας επιβλήθηκαν από την κοινωνία. Ζώντας τη ζωή σου με βάση τα “πρέπει”, δεν ζεις μόνο παθητικά (σύμφωνα με τον τρόπο ζωής των άλλων), αλλά λειτουργείς και με την προσδοκία ότι αν κάνεις τα “σωστά” πράγματα, θα ανταμειφτείς με μια καλή ζωή. Έτσι, όταν η σχέση, η δουλειά, η υγεία σου κ.λπ. αντιμετωπίζουν δυσκολίες, νιώθεις πως είναι άδικο, πως δεν το αξίζεις. Νιώθεις σαν θύμα.
Αλλά αν χτίσεις τη ζωή σου πάνω στις αξίες, στις επιθυμίες, στα πάθη σου, θα νιώσεις πιο δυνατός/ή γιατί θα είσαι εσύ ο μαέστρος της. Οι στόχοι αντικαθιστούν τις προσδοκίες· τα αισθήματα πικρίας και μετάνοιας δεν υπάρχουν, γιατί σε κάθε βήμα, είσαι υπεύθυνος για το δρόμο που ακολουθείς. Και όταν προκύπτουν προβλήματα, αναλαμβάνεις πλήρως την ευθύνη και δρας.
Οι δυσκολίες δεν είναι όπως φαίνονται
Όπου υπάρχει πρόκληση, υπάρχει και ευκαιρία. Η μετάβαση από την παραίτηση στην αποδοχή σημαίνει να αναγνωρίσεις τον κίνδυνο αντί να τον αρνείσαι και έπειτα να τον δεις ως ευκαιρία για δράση. Αυτές οι προκλήσεις μπορεί τελικά να σε βοηθήσουν να ζεις μια πιο γεμάτη και χαρούμενη καθημερινότητα.
vita.gr
