Σε βαρύ πένθος έχει βυθιστεί το Πυροσβεστικό Σώμα και ολόκληρη η Ελλάδα μετά τον θάνατο του 44χρονου πυροσβέστη, Ηλία Βαλατσού, στο Ζεφύρι, η σορός του οποίου βρέθηκε στον 10ο Πυροσβεστικό Σταθμό Αθηνών σήμερα (18/11/2026) στις 8:30 το πρωί. Η κηδεία του «ήρωα» Ηλία ξεκίνησε στις 10:00 σε πολύ «βαριά» ατμόσφαιρα στο Περιστέρι στο Κοιμητήριο «Άγιος Βασίλειος».

Η νεκροφόρα με τη σορό του 44χρονου πυροσβέστη πέρασε αρχικά από τον σταθμό στον οποίο εργαζόταν και από εκεί ξεκίνησε η πομπή με συναδέλφους του να κουβαλάνε το φέρετρο στους ώμους, δεκάδες ακόμη να τον ακολουθούν προς την τελευταία του κατοικία και σειρήνες να ηχούν στους δρόμους της περιοχής.

Στον σταθμό έφτασαν και συγγενείς και φίλοι του πυροσβέστη όπου μαζί με τους συναδέλφους του τον τίμησαν ακολουθώντας τον μέχρι το Κοιμητήριο όπου και έφτασε λίγο μετά τις 09:00. Εκατοντάδες συνάδελφοι, συγγενείς και φίλοι σπάραξαν με τους επικηδείους που εκφωνήθηκαν και είπαν το τελευταίο αντίο στον άνθρωπο που «έβαζε πάντα τη ζωή των άλλων πριν από τη δική του».

Αξιωματικοί του Πυροσβεστικού Σώματος με επίσημες στολές ανάμεσα σε πολίτες
Θεωδορος Βάγιος / Αρχηγός πυροσκεφτηκής

Σπαρακτική ήταν και η εικόνα του τρίτου πυροσβέστη που επιχείρησε στο κτίριο στο Ζεφύρι και έδωσε το παρών στην κηδεία του 44χρονου. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του και συντετριμμένος βγήκε από το Κοιμητήριο υποβασταζόμενος από τους συναδέλφους του.

Και εκείνος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο μετά την επιχείρηση κατάσβεσης στο Ζεφύρι αλλά γλύτωσε με ελαφρά προβλήματα.

Ο επικήδειος της οικογένειας

«Ήρωά μας. Ηλία μου, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τον πόνο και την αδικία αυτού του πρόωρου χαιρετισμού. Κανείς μας δεν μπορεί να πιστέψει πως έφυγες, πως εκεί που έτρεχες πάντα για να σώσεις ζωές, έμελλε να χάσεις τη δική σου.

Η ζωή σου δεν ήταν εύκολη, από τα πρώτα σου κιόλας χρόνια. Μεγάλωσες χωρίς πατέρα. Είχες όμως δίπλα σου μια μάνα που έγινε το στήριγμα, η δύναμη και ο κόσμος σου. Και κοντά σας όλα αυτά τα χρόνια, ο θείος σας ο Σάκης, ο αδελφός της μαμάς σου, η θεία σου η Χρυσαυγή. Μια οικογένεια δεμένη, που από μικρά παιδιά μάθατε να είστε όλοι μαζί. Εσύ, τα ξαδέλφια σου, ο Ηλίας, ο Χρήστος. Με αγάπη, με δυσκολίες, με αγώνες, αλλά πάντα ενωμένοι. Μάθατε να στηρίζετε ο ένας τον άλλον, να μη λυγίζετε και να προχωράτε μαζί.

Ξεκίνησες ως οικοδόμος, παλεύοντας με τη ζωή και τις δυσκολίες της, ώσπου μπήκε στη ζωή σου η Πυροσβεστική. Και τότε δεν βρήκες απλώς ένα επάγγελμα. Βρήκες την αποστολή σου. Έγινε το πάθος σου. Ο σκοπός σου. Η ίδια σου η ζωή. Για σένα το καθήκον δεν ήταν υποχρέωση. Ήταν υπόσχεση. Ήταν τρόπος ζωής.

Δεν υπολόγιζες κινδύνους. Δεν περίμενες δεύτερη σκέψη. Όπου υπήρχε ανάγκη, όπου κινδύνευε ένας άνθρωπος, εσύ ήσουν εκεί. Πάντα. Από τους πρώτους. Έβαζες πάντα τη ζωή των άλλων πριν από τη δική σου. Έτρεχες εκεί που οι άλλοι φοβόντουσαν να πλησιάσουν. Δεν σκεφτόσουν τον εαυτό σου. Σκεφτόσουν μόνο ποιον μπορούσες να σώσεις, ποιον μπορούσες να βοηθήσεις. Και αυτό έκανες μέχρι την τελευταία στιγμή.

Έφυγες πάνω στο καθήκον, εκεί που ανήκει η καρδιά σου. Έφυγες κάνοντας αυτό που αγάπησες περισσότερο, προσπαθώντας να προστατεύσεις ανθρώπινες ζωές.

Ηλία μου, σήμερα ο θείος σου ο Σάκης, η θεία η Χρυσαυγή, τα ξαδέλφια σου, ο Ηλίας, ο Χρήστος, η Ναταλία, η Δήμητρα, ο θείος ο Νικήτας, δεν μπορούν να πιστέψουν αυτό το κακό. Δεν μπορούν να δεχτούν πως δεν θα σε ξαναδούν, πως δεν θα είσαι πια κοντά τους. Για όλους εμάς ήσουν κομμάτι της ζωής μας, της οικογένειάς μας.

Και σκέφτομαι τη μαμά, τη μάνα σου, Ηλία μου, την Ξένη. Εκείνη που σε μεγάλωσε με τόσες δυσκολίες, που στάθηκε δίπλα σου, που ήταν η δύναμη και το στήριγμά σου. Έφυγε πριν από τέσσερα χρόνια και δεν είναι εδώ σήμερα να σε αποχαιρετήσει. Ίσως όμως, αν υπάρχει ένας τόπος όπου συναντιούνται ξανά οι ψυχές, να σε περιμένει εκεί, να σε πάρει στην αγκαλιά της, όπως τότε που ήσουν παιδί. Διότι όσο και αν μεγάλωσες, όσο γενναίος και αν έγινες, για εκείνη ήσουν πάντα το παιδί της.

Ηλία μου, μπορεί να μην πρόλαβες να ζήσεις όσα σου αξίζουν. Μπορεί να είχες ακόμη τόσα όνειρα, τόσες διαδρομές μπροστά σου. Όμως άφησες πίσω σου κάτι που δεν μπορεί να σβήσει ο θάνατος. Το παράδειγμα της προσφοράς, της ανθρωπιάς, της αυταπάρνησης και της γενναιότητας.

Δεν έφυγε απλώς ένας πυροσβέστης. Έφυγε ένας άνθρωπος που έκανε την προστασία των άλλων σκοπό της ζωής του. Ένας άνθρωπος που έγινε ήρωας, χωρίς ποτέ να ζητήσει να τον αποκαλέσουν έτσι.

Καλό σου ταξίδι, Ηλία μου. Σήμερα σε αποχαιρετούμε με δάκρυα, με πόνο και μια υπερηφάνεια που δεν μπορεί να περιγράψει κανείς. Θα ζεις πάντα στις καρδιές μας, στις αναμνήσεις μας και στην ιστορία της οικογένειάς μας. Για εμάς θα είσαι πάντα το παλικάρι μας, ο γίγαντάς μας, ο δικός μας Ηλίας, ο ήρωάς μας. Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μας. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ».

Ο επικήδειος των συναδέλφων

«Είμαστε σήμερα εδώ, συγγενείς, φίλοι, συνάδελφοι, για να σου αποτίσουμε φόρο τιμής με τον δέοντα σεβασμό που σου αξίζει και να σε συνοδεύσουμε μέχρι την τελευταία σου κατοικία. Από τη μέρα της κατάταξής σου τίμησες το Πυροσβεστικό Σώμα, φέροντας πάντα εις πέρας τα καθήκοντα που σου ανέθεταν με αποτελεσματικότητα και ευθύνη.

Το μεσημέρι του Σαββάτου 14 Νοεμβρίου του 2020, κατά την κατάσβεση πυρκαγιάς σε κτίριο στο Ζεφύρι, έπεσες εν ώρα καθήκοντος μαζί με τον συνάδελφό σου, τον Γιώργο Ζαπείτη.

Αγάπησες και αγαπήθηκες από ανώτερους και κατώτερους και ήσουν ένας εξαιρετικός συνάδελφος. Η μορφή σου και η συμπεριφορά σου ήταν ενός αξιέπαινου ανθρώπου και συναδέλφου. Υπόδειγμα αρετής, χαρακτήρας ευθύς, ηθικός, μετριόφρων, υπερήφανος και αξιοπρεπής. Σταθερός και αλύγιστος. Υπήρξες πάντα δίκαιος, φιλότιμος και συνεπής στα καθήκοντά σου.

Απαρηγόρητη η οικογένειά σου, όπως και εμείς, η πυροσβεστική σου οικογένεια στην οποία υπηρέτησες. Θρηνούμε όλοι για την απώλειά σου. Αλησμόνητε συνάδελφε Ηλία, αναπαύσου ήσυχα. Αναπαύσου εν ειρήνη. Από καρδιάς θερμά συλλυπητήρια. Δύναμη, παρηγοριά και κουράγιο στην αγαπημένη σου οικογένεια.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της γης που σε λίγο θα σε σκεπάσει. Τα φτωχά αυτά λόγια που σου απευθύναμε με μεγάλο πόνο και βαθιά συγκίνηση αποτελούν έναν ελάχιστο φόρο τιμής, αναγνώρισης και ευγνωμοσύνης για την προσφορά σου στο Πυροσβεστικό Σώμα.

Αξέχαστε συνάδελφε Ηλία Ποπόταμα».

Στεφάνι από λευκά λουλούδια με κορδέλες του Προέδρου της ΔημοκρατίαςΣτεφάνι από λευκά λουλούδια με κορδέλες του Προέδρου της Δημοκρατίας
Στεφάνια κηδείας με λευκά άνθη και γαλανόλευκες κορδέλεςΣτεφάνια κηδείας με λευκά άνθη και γαλανόλευκες κορδέλες

Στη μνήμη του 44χρόνου τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή στον 10ο σταθμό που βρέθηκε πριν την κηδεία με τους συναδέλφους να φωνάζουν «αθάνατος».

Ο 44χρονος Ηλίας δεν ήταν ο μόνος που «έφυγε» το μοιραίο εκείνο πρωινό στο Ζεφύρι, όταν προσπαθούσε να σβήσει τη φωτιά στο φλεγόμενο κτίριο, αφού τη ζωή του έχασε και ο 23χρονος συνάδελφός του Γιώργος Ζυμπίδης, η κηδεία του οποίου έγινε χθες στην Καστοριά.

Η τραγωδία σημειώθηκε το Σάββατο (14/11), όταν ξέσπασε φωτιά σε εγκαταλελειμμένο κτήριο στο Ζεφύρι, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους ο 44χρονος Ηλίας Βαλατσός και ο 23χρονος Γιώργος Ζυμπίδης, οι οποίοι είχαν εισέλθει στο κτήριο για την κατάσβεση της πυρκαγιάς.

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, οι δύο πυροσβέστες εγκλωβίστηκαν μέσα στους πυκνούς καπνούς και εξάντλησαν τον διαθέσιμο αέρα των αναπνευστικών τους συσκευών, ενώ η ιατροδικαστική εξέταση έδειξε ότι ο θάνατός τους προήλθε από εισπνοή καπνού.


Πηγή