Ο Ιωάννης Νικολαΐδης, επιβάτης στο τρίτο βαγόνι του InterCity ήταν αυτός που κατέθεσε στη σημερινή (18/11/2026) συνεδρίαση στη δίκη για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ο κ. Νικολαΐδης ταξίδευε στο μοιραίο τρένο με τον φίλο του Γεώργιο Λαζαρίδη, κόντεψε να χάσει την όρασή του και σήμερα περιέγραψε τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε.

«Ένιωσα ένα δυνατό φρενάρισμα για ένα δευτερόλεπτο και καλύφθηκα μπροστά προς τα γόνατά μου. Ακολούθησαν κάποιοι δυνατοί κρότοι με τραντάγματα. Ήταν πρωτόγνωρη εμπειρία. Το βαγόνι μας είχε γείρει. Βαλίτσες είχαν πέσει. Και μετά ξεκίνησε ο Γολγοθάς. Υπήρχε έντονος καπνός μέσα στο βαγόνι, καπνός που σε έπνιγε. Ήταν ένα συναίσθημα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ήταν σα να είσαι σε ένα κλουβί και να σε λούζουν με πυκνό, μαύρο καπνό. Ήταν το συναίσθημα δεν θα ζήσω, θα βρω τον θάνατό μου», είπε αρχικά στη δίκη για τα Τέμπη.

Στη συνέχεια κατέθεσε πως μετά το αρχικό σοκ, προχώρησε στην μπροστινή μεριά του βαγονιού, πηδώντας μέσα στα χαλάσματα του δευτέρου και τρίτου βαγονιού και στη συνέχεια σκαρφαλώνοντας σε αυτά, πήδηξε προς τη μεριά του χωραφιού. «Όταν έπεσα στα χαλάσματα, χτύπησα αρκετά. Είχα χημικά εγκαύματα. Χτύπησα το γόνατό μου, έπεσαν κάποια υγρά πάνω μου, δεν γνωρίζω τι υγρά ήταν. Όταν έπεσα στα χαλάσματα ήταν σίδερα αλλοιωμένα, καμένα» κατέθεσε, προσθέτοντας πως στο χωράφι πλέον κατάφερε να εντοπίσει τον φίλο του προσπαθώντας να βρει ό,τι υγρό μπορούσε για να ξεπλύνει τα μάτια του.

«Έπαιρνα σάλια από τις εκκρίσεις και το έριχνα στα μάτια μου για να καθαρίσω την ουσία. Ήθελα απλά να σώσω τα μάτια μου. Στο έδαφος ήταν μια εμπόλεμη κατάσταση. Κάποιοι είχαν κομμένα μέλη του σώματος, αιμορραγίες, υπήρχαν ουρλιαχτά, κάποιοι παλεύανε να βγουν. Ήταν μια κατάσταση που την βλέπεις σε πόλεμο», κατέθεσε.

Όταν ο μάρτυρας έφτασε στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας κατέθεσε πως η μεγάλη του αγωνία, παρά τα άλλα σοβαρά τραύματα που είχε ήταν να μην χάσει την όραση του. Τόνισε πως κατέρρευσε ψυχολογικά όταν η οφθαλμίατρος του είπε πως σε δύο μέρες θα ξέρουν αν θα μπορέσει να δει ξανά. Τελικά ο μάρτυρας κατάφερε να σώσει την όραση του χωρίς ωστόσο να την ανακτήσει στο 100%, όπως κατέθεσε.

Σε ερωτήσεις της προέδρου απάντησε πως η αμαξοστοιχία δεν πραγματοποίησε κάποια στάση μετά την αναχώρηση της από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Λάρισας και πως μύριζε καύσιμο και καμένα πλαστικά μετά την σύγκρουση.

Ο Γιώργος Λαζαρίδης στη συνέχεια, κατέθεσε για τη στιγμή της σύγκρουσης: «Την ώρα που ξεκίνησε το φρενάρισμα, ένιωσα μια τρομερή δόνηση, ένα τρομερό χτύπημα και να τρίζουνε έντονα τα παράθυρα. Δεχόμαστε ίσως το πιο δυνατό χτύπημα που ένιωσε άνθρωπος, ένα τρομερό χτύπημα. Χτύπησα το κεφάλι μου και μπροστά και πίσω και γέμισα αίματα. Ήταν απόλυτο σκοτάδι, υπήρχε καπνός και μια οσμή περίεργη. Θυμάμαι φωνές και τσιρίδες και επειδή το βαγόνι έγερνε είδα μια άμορφη μάζα και την φωτιά κάτω από το βαγόνι».

Στη συνέχεια, ανέφερε πως βοήθησε να σπάσουν ένα μεγάλο τζάμι στο βαγόνι για να καταφέρουν να βγουν από εκεί. «Φώναζα δυνατά, Γιάννη, Γιάννη και όπως κοιτούσα πίσω έβλεπα φωτιά. Ούτε στους εφιάλτες τέτοια πράγματα» κατέθεσε ο κ. Λαζαρίδης.

Η δίκη συνεχίζεται αύριο Πέμπτη καθώς οι άλλοι πέντε μάρτυρες που ήταν προγραμματισμένοι να καταθέσουν σήμερα, δεν προσήλθαν στο δικαστήριο


Πηγή