Ζούμε σε μια εποχή όπου το να απαντάμε άμεσα σε κάθε μήνυμα, να τρέχουμε για κάθε εξυπηρέτηση και να ακούμε τα προβλήματα των άλλων θεωρείται ένδειξη αγάπης και ενδιαφέροντος. Άρα, το να είμαστε διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή μοιάζει σχεδόν δεδομένο, και κάπου εκεί η πραγματική φροντίδα αρχίζει να παρεξηγείται. Το να πούμε «όχι» ή να θέσουμε ένα όριο ταυτίζεται με εγωισμό.
Έχουμε συνδέσει την αξία μας με το πόσο χρήσιμοι είμαστε για τους γύρω μας. Η αλήθεια είναι πως το να πάρουμε χρόνο για εμάς, να μην απαντήσουμε αμέσως σε ένα μήνυμα ή να ακυρώσουμε μια συνάντηση επειδή έχουμε μια διαφορετική επιθυμία, δεν σημαίνει ότι δεν νοιαζόμαστε. Αντίθετα σημαίνει ότι δίνουμε αξία πρώτα στον εαυτό μας και μετά στους άλλους. Άλλωστε εάν δεν είμαστε εμείς καλά, πώς θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και τους άλλους;
1. Αναγνωρίζουμε από πού πηγάζει η διαθεσιμότητά μας
Ας μη βιαζόμαστε να απαντήσουμε αυτόματα «ναι» σε κάθε αίτημα. Κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να προσφέρουμε τη βοήθειά μας, κάνουμε μια μικρή παύση και ρωτάμε ειλικρινά τον εαυτό μας: «Το θέλω πραγματικά ή το κάνω επειδή φοβάμαι ότι θα σκεφτούν κάτι κακό για μένα αν αρνηθώ;». Όταν λέμε «ναι» ενώ μέσα μας νιώθουμε ότι δεν το θέλουμε, δεν προσφέρουμε αγάπη, αλλά καταπιέζουμε τον εαυτό μας να κάνει κάτι που δεν επιθυμεί πραγματικά.
2. Η συνεχής διαθεσιμότητα δημιουργεί έναν αθόρυβο θυμό
Όταν λέμε διαρκώς «ναι» ενώ μέσα μας φωνάζει ένα «όχι», η κούραση μετατρέπεται σταδιακά σε πικρία. Είναι εκείνο το βουβό παράπονο που νιώθουμε όταν σκεφτόμαστε ότι εμείς είμαστε συνεχώς διαθέσιμοι για τους άλλους αλλά οι άλλοι δεν κάνουν το ίδιο για εμάς. Η αλήθεια όμως είναι πως οι γύρω μας δεν μπορούν να μαντέψουν τα όρια και τις επιθυμίες μας αν εμείς δεν τα επικοινωνούμε. Το να σεβόμαστε τα όριά μας και να αποσυρόμαστε όταν δεν αντέχουμε δεν προστατεύει μόνο εμάς, αλλά σώζει και τις σχέσεις μας από το θυμό που δημιουργείται.
3. Βάζουμε όρια χωρίς να ζητάμε συγγνώμη
Το να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε και νιώθουμε, ακόμα κι αν θα δυσαρεστήσει τον άλλο, δεν είναι αγένεια, ούτε απόρριψη. Δεν χρειάζεται να σκεφτόμαστε δικαιολογίες ούτε να απολογούμαστε επειδή δεν θέλουμε, είμαστε κουρασμένοι ή απλώς δεν έχουμε ενέργεια. Τα υγιή όρια ευνοούν τις ουσιαστικές σχέσεις και ξεκαθαρίζουν ποιες από αυτές βασίζονται στην αγάπη και ποιες στο βόλεμα και στην ενοχή.
Καλό είναι, τέλος, να μην ξεχνάμε ότι η διαθεσιμότητα δεν είναι υποχρέωση, ούτε βασίζεται στην ενοχή. Είναι επιλογή που αποκτά νόημα μόνο όταν ξεκινά από επιθυμία.
vita.gr
