Όταν ανοίγεις μια δύσκολη κουβέντα, μπορεί να θέλεις απλώς να πεις τι σε πείραξε. Ο σύντροφός σου, όμως, ακούει το πρόβλημα και βιάζεται να προτείνει λύση. Κι εκεί που περίμενες ένα «σε καταλαβαίνω», ακούς «κάνε αυτό» και νιώθεις πως δεν σε άκουσε καθόλου. Εκείνος πάλι μπορεί να πιστεύει ότι προσπαθεί να βοηθήσει, αλλά να βλέπει απέναντί του έναν άνθρωπο που απορρίπτει κάθε πρόταση. Έτσι ξεκινά ένας από τους πιο άδικους καβγάδες στη σχέση, επειδή κανείς δεν θέλει να πληγώσει τον άλλον, απλώς ο καθένας ζητά κάτι διαφορετικό. Εσύ αναζητάς σύνδεση, ο άλλος προσφέρει δράση, και κάπου στη διαδρομή χάνεται το νόημα.
Όταν η συμβουλή ακούγεται σαν ακύρωση
Όταν μοιράζεσαι κάτι που σε δυσκολεύει, συχνά δεν ζητάς αμέσως σχέδιο δράσης. Θέλεις πρώτα να νιώσεις ότι ο άλλος κατάλαβε γιατί σε πείραξε, σε κούρασε ή σε φόβισε. Αν ακούσεις κατευθείαν μια λύση, μπορεί να σου φανεί σαν να σου λέει «δεν είναι τόσο σοβαρό» ή «θα έπρεπε να το έχεις χειριστεί αλλιώς», ακόμη κι αν δεν εννοεί τίποτα από αυτά. Η συμβουλή δεν είναι από μόνη της αδιαφορία, όμως χωρίς λίγη αναγνώριση του συναισθήματος μπορεί να προσγειωθεί άτσαλα. Δώσε, λοιπόν, χώρο στην πρώτη σου αντίδραση και δοκίμασε να εξηγήσεις τι χρειάζεσαι: «Άκουσέ με λίγο πριν ψάξουμε τι θα κάνω».
Γιατί ο άλλος τρέχει να διορθώσει τα πάντα
Αν είσαι εκείνος που προτείνει λύσεις, ίσως το κάνεις επειδή νοιάζεσαι και θέλεις να ανακουφίσεις τον άνθρωπό σου. Μπορεί να δυσκολεύεσαι να βλέπεις κάποιον που αγαπάς να υποφέρει, οπότε πιάνεσαι από το πιο πρακτικό νήμα: τι μπορεί να αλλάξει τώρα; Κάποιες φορές, όμως, η γρήγορη συμβουλή λειτουργεί και σαν τρόπος να αποφύγεις την αμηχανία ή τη δική σου δυσκολία μπροστά στη στενοχώρια του άλλου. Δεν χρειάζεται να γίνεις θεραπευτής ούτε να βρεις την τέλεια φράση. Ρώτησε απλά: «Θέλεις να σε ακούσω ή να σκεφτούμε μαζί τι μπορείς να κάνεις;» Η ερώτηση δεν αφαιρεί την αυθορμησία, απλώς σε βοηθά να προσφέρεις αυτό που ζητείται.
Η ακρόαση που αλλάζει τον τόνο του καβγά
Για να νιώσει κάποιος ότι ακούστηκε, δεν αρκεί να περιμένεις σιωπηλά τη σειρά σου να μιλήσεις. Δείξε ότι παρακολουθείς, άφησε τον άλλον να ολοκληρώσει και δοκίμασε να συνοψίσεις αυτό που κατάλαβες: «Σε πείραξε που δεν σε υπολόγισαν στη συζήτηση». Δεν χρειάζεται να συμφωνήσεις με κάθε συμπέρασμα για να αναγνωρίσεις το συναίσθημα. Μπορείς επίσης να πεις «καταλαβαίνω γιατί σε στενοχώρησε», χωρίς να αποδεχτείς ότι φταις για όλα. Όταν η συζήτηση ηρεμήσει, τότε χωρά και η λύση. Έτσι ξεχωρίζεις δύο ανάγκες που συχνά μπερδεύονται, την ανάγκη να σε καταλάβουν και την ανάγκη να βρεθεί μια πρακτική διέξοδος.
Αν αναγνωρίσεις αυτή την παρεξήγηση, δεν σημαίνει πως θα εξαφανιστούν οι διαφωνίες ή πως κάθε κουβέντα θα μοιάζει με σεμινάριο επικοινωνίας. Θα έχεις, όμως, έναν πιο καθαρό τρόπο να σταματάς την παρεξήγηση πριν γίνει καβγάς. Πες τι χρειάζεσαι με λόγια συγκεκριμένα, όχι με γρίφους που πρέπει να λύσει ο άλλος ενώ ήδη προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη. Κι αν ακούς, μην αντιμετωπίζεις κάθε συναίσθημα σαν χαλασμένη συσκευή που ζητά επισκευή. Μερικές φορές η πιο χρήσιμη απάντηση δεν είναι μια έξυπνη λύση, αλλά η παρουσία σου, χωρίς βιασύνη, άμυνα ή έτοιμο εγχειρίδιο οδηγιών.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
Πηγή
