Υπάρχουν στιγμές που κάτι μας πληγώνει, μας απογοητεύει ή μας στερεί κάτι που επιθυμούσαμε πολύ, αλλά αντί να αισθανθούμε λύπη, θυμό ή στενοχώρια, δεν νιώθουμε… τίποτα. Σαν να έχει πατήσει κάποιος ένα εσωτερικό κουμπί σίγασης. Το συναισθηματικό μούδιασμα είναι μια κατάσταση αποσύνδεσης από τα συναισθήματά μας, η οποία μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός ψυχικής προστασίας όταν βιώνουμε έντονο στρες ή μια εμπειρία που απειλεί να μας κατακλύσει.
Όπως υποστηρίζουν οι ειδικοί, το μούδιασμα μπορεί να μας βοηθήσει να συνεχίσουμε τη ζωή μας, ακόμη κι όταν κάτι μας έχει προκαλέσει βαθιά απογοήτευση.
Όταν το συναισθηματικό μούδιασμα μάς αποσυνδέει από όσα έχουν σημασία
Το συναισθηματικό μούδιασμα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάτι δεν μας ενδιαφέρει. Μπορεί να γνωρίζουμε ότι μια απώλεια, μια αποτυχία ή το τέλος μιας σχέσης είναι σημαντικά για εμάς, αλλά να αδυνατούμε να συνδεθούμε με τα συναισθήματα που προκαλούν. Με αυτόν τον τρόπο, ο ψυχισμός περιορίζει την ένταση της απογοήτευσης, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε.
Υπάρχει, επίσης, μια σχετική έννοια στην ψυχολογία, η αλεξιθυμία, που περιγράφει τη δυσκολία αναγνώρισης και έκφρασης των συναισθημάτων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, κάποιος μπορεί να δυσκολεύεται να καταλάβει τι ακριβώς αισθάνεται, ακόμη και όταν προσπαθεί να αναζητήσει την απάντηση μέσα του.
Το τίμημα είναι ότι, προσπαθώντας να αποφύγουμε τον πόνο, μπορεί τελικά να χάσουμε και την επαφή με το πόσο σημαντικό ήταν κάτι για εμάς. Μια φιλία που τελειώνει μπορεί να μοιάζει εκ των υστέρων ασήμαντη, ενώ ένα όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε να φαίνεται σαν κάτι που δεν μας ενδιέφερε ποτέ πραγματικά.
Πώς μπορούμε να ξανασυνδεθούμε με τα συναισθήματά μας;
Η προσπάθεια να αναγκάσουμε τον εαυτό μας να αισθανθεί κάτι δεν είναι απαραίτητα βοηθητική. Αντίθετα, ένα πρώτο βήμα είναι να παρατηρήσουμε το ίδιο το μούδιασμα, χωρίς να θυμώνουμε με τον εαυτό μας επειδή δεν μπορεί να αναγνωρίσει τι νιώθει.
Μπορούμε να αναρωτηθούμε τι ενδεχομένως προστατεύει αυτή η εσωτερική αποσύνδεση. Μήπως πίσω της υπάρχει λύπη, μετάνοια ή πένθος; Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε το συναίσθημα που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να έχουμε. Αρκεί να προσπαθήσουμε να αναγνωρίσουμε ακόμη και την πιο αμυδρή ένδειξή του.
Το ζητούμενο δεν είναι να ξαναζήσουμε με το ζόρι τον πόνο, αλλά να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αναγνωρίσει ότι κάτι είχε σημασία. Γιατί το γεγονός ότι ένα όνειρο δεν έγινε πραγματικότητα, δεν σημαίνει ότι δεν άξιζε να το ονειρευτούμε.
vita.gr









