Δεν επιλέγουμε πάντα τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργαζόμαστε. Μπορεί να περνάμε αρκετές ώρες καθημερινά δίπλα σε κάποιον που παραπονιέται διαρκώς, ασκεί έντονη κριτική, αποφεύγει τις ευθύνες του ή δημιουργεί εντάσεις στην ομάδα. Κι ενώ θα θέλαμε να επικεντρωθούμε στη δουλειά μας, συχνά καταλήγουμε να αναλώνουμε χρόνο και ενέργεια προσπαθώντας να διαχειριστούμε τις συμπεριφορές των άλλων.

Σε τέτοιες καταστάσεις, η συναισθηματική νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο σύμμαχο. Η κατανόηση των ψυχολογικών μηχανισμών που ενδέχεται να κρύβονται πίσω από ορισμένες συμπεριφορές μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες με μεγαλύτερη ψυχραιμία και επαγγελματισμό.

Το ζητούμενο δεν είναι να αναλύουμε ή να χαρακτηρίζουμε τους συναδέλφους μας, αλλά να αναγνωρίζουμε όσα συμβαίνουν, να προστατεύουμε τα προσωπικά μας όρια και να αποφεύγουμε περιττές αντιπαραθέσεις.

Δύσκολοι συνάδελφοι: 6 καταστάσεις που δοκιμάζουν την ψυχραιμία μας στη δουλειά

1. Όταν κάποιος προσπαθεί να μας βάλει στη μέση μιας σύγκρουσης

Ένας συνάδελφος διαφωνεί με κάποιον άλλον και αρχίζει να αναζητά συμμάχους στο γραφείο. Μας μεταφέρει παράπονα, ζητά να πάρουμε θέση ή προσπαθεί να μας πείσει ότι ο άλλος έχει άδικο.

Αντί να παρασυρθούμε σε συζητήσεις πίσω από την πλάτη κάποιου, μπορούμε να δείξουμε κατανόηση χωρίς να πάρουμε θέση. Μια ουδέτερη στάση μάς επιτρέπει να διατηρήσουμε καλές επαγγελματικές σχέσεις, χωρίς να γίνουμε μέρος της αντιπαράθεσης.

2. Όταν οι δικαιολογίες δεν τελειώνουν ποτέ

Υπάρχει ο συνάδελφος που αντιμετωπίζει συνεχώς κάποιο πρόβλημα και τελικά οι υποχρεώσεις του καταλήγουν στους υπόλοιπους. Μπορεί πράγματι να περνά μια δύσκολη περίοδο, αλλά όταν αυτό επαναλαμβάνεται, η συνεργασία γίνεται απαιτητική.

Η ενσυναίσθηση είναι σημαντική, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναλαμβάνουμε διαρκώς τις υποχρεώσεις των άλλων. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις δυσκολίες ενός συναδέλφου και ταυτόχρονα να επιμείνουμε σε μια δίκαιη κατανομή της εργασίας.

3. Όταν δεχόμαστε άδικη κριτική

Έχουμε εργαστεί σκληρά για κάτι, αλλά ένας συνάδελφος αμφισβητεί δημόσια τις ικανότητές μας ή μας αποδίδει χαρακτηρισμούς που θεωρούμε άδικους.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τέτοιες αντιδράσεις μπορεί να σχετίζονται με την προβολή (projection), έναν ψυχολογικό μηχανισμό κατά τον οποίο κάποιος αποδίδει σε άλλους συναισθήματα ή χαρακτηριστικά που δυσκολεύεται να αναγνωρίσει στον εαυτό του.

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε επικριτικός συνάδελφος ζηλεύει ή προβάλλει τις ανασφάλειές του πάνω μας. Χωρίς να γνωρίζουμε τα πραγματικά κίνητρά του, είναι προτιμότερο να επικεντρωνόμαστε στα γεγονότα και να απαντάμε με σαφήνεια, αντί να εμπλεκόμαστε σε προσωπικές αντιπαραθέσεις.

4. Όταν βοηθάμε περισσότερο απ’ όσο αντέχουμε

Η συνεργασία και η αλληλοϋποστήριξη είναι απαραίτητες σε ένα υγιές εργασιακό περιβάλλον. Τι συμβαίνει, όμως, όταν καταλήγουμε να ολοκληρώνουμε συστηματικά τις εργασίες κάποιου άλλου, παραμελώντας τις δικές μας;

Το να βοηθάμε έναν συνάδελφο δεν είναι πρόβλημα. Όταν, όμως, η βοήθεια γίνεται μόνιμη υποχρέωση, χρειάζεται να επανεξετάσουμε τα όριά μας.

Μπορούμε, για παράδειγμα, να προσφέρουμε καθοδήγηση χωρίς να αναλαμβάνουμε ολόκληρη τη δουλειά ή να εξηγήσουμε με ευγένεια ότι πρέπει πρώτα να ολοκληρώσουμε τις δικές μας εκκρεμότητες.

5. Δουλειά: Όταν ένας συνάδελφος απαιτεί συνεχώς την προσοχή μας

Μπορεί να πρόκειται για κάποιον που ζητά διαρκώς επιβεβαίωση, χρειάζεται βοήθεια ακόμη και για απλές αποφάσεις ή δυσκολεύεται να σεβαστεί τον προσωπικό μας χρόνο. Ορισμένες τέτοιες συμπεριφορές ενδέχεται να σχετίζονται με ένα αγχώδες μοτίβο προσκόλλησης. Ωστόσο, δεν μπορούμε να συμπεράνουμε το στιλ προσκόλλησης ενός ανθρώπου μόνο από τη συμπεριφορά του στο γραφείο.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να επικοινωνήσουμε ξεκάθαρα τις ανάγκες μας. Ένα ευγενικό «χρειάζομαι λίγο χρόνο για να συγκεντρωθώ» μπορεί να είναι αρκετό για να θέσουμε ένα όριο χωρίς να δημιουργήσουμε ένταση.

6. Όταν κάποιος επικρίνει τους άλλους για όσα κάνει και ο ίδιος

Ένας συνάδελφος παραπονιέται για την ασυνέπεια των υπολοίπων, ενώ συχνά καθυστερεί και ο ίδιος. Ή απαιτεί από όλους να ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες, τους οποίους παραβιάζει όταν τον εξυπηρετεί.

Τέτοιες αντιφάσεις μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να συνδέονται με περιορισμένη αυτογνωσία.

Αντί να προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι ο άλλος είναι υποκριτής, μπορούμε να επικεντρωθούμε στη συγκεκριμένη συμπεριφορά και στις συνέπειές της για τη συνεργασία μας. Η συζήτηση γίνεται έτσι πιο ουσιαστική και λιγότερο προσωπική.

Συναισθηματική νοημοσύνη δεν σημαίνει ότι ανεχόμαστε τα πάντα

Η ικανότητα να κατανοούμε τα συναισθήματα των άλλων δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να δικαιολογούμε κάθε συμπεριφορά ή να αποφεύγουμε οποιαδήποτε διαφωνία.

Αντίθετα, η συναισθηματική νοημοσύνη περιλαμβάνει και την αναγνώριση των δικών μας αναγκών. Μας επιτρέπει να εκφράζουμε τη δυσαρέσκειά μας με σεβασμό, να επικοινωνούμε όσα μας ενοχλούν και να αναζητούμε λύσεις χωρίς να επιδεινώνουμε την κατάσταση.

Παράλληλα, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι οι ψυχολογικοί όροι δεν αποτελούν ετικέτες που μπορούμε να αποδίδουμε αυθαίρετα στους ανθρώπους γύρω μας. Μια δύσκολη συμπεριφορά δεν αρκεί για να γνωρίζουμε τα κίνητρα ή την ψυχολογική κατάσταση κάποιου.

Και όταν οι εντάσεις ξεπερνούν τα όρια μιας συνηθισμένης διαφωνίας και περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενη παρενόχληση, εκφοβισμό ή προσβλητική συμπεριφορά, η ψυχραιμία από μόνη της δεν αρκεί. Μπορεί να χρειάζεται παρέμβαση από τον προϊστάμενο ή το αρμόδιο τμήμα της επιχείρησης.

Τελικά, δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται οι συνάδελφοί μας. Μπορούμε, όμως, να επιλέξουμε πώς θα ανταποκριθούμε. Και πολλές φορές, αυτή η επιλογή κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια δύσκολη στιγμή και σε μια σύγκρουση που επηρεάζει ολόκληρη την εργασιακή μας καθημερινότητα.


vita.gr