Έχετε προετοιμάσει όσα θέλετε να πείτε, έχετε τα επιχειρήματά σας και ξεκινάτε να μιλάτε. Στην προσπάθεια, όμως, να εξηγήσετε τα πάντα, μπορεί να ξεχνάτε κάτι απλό… Να αφήσετε τον άλλο να συμμετάσχει στην επικοινωνία σας. Όχι απαραίτητα με μια ολοκληρωμένη απάντηση. Μερικές φορές, αρκεί ένα «ναι», ένα «καταλαβαίνω», μια μικρή επιβεβαίωση ότι σας παρακολουθεί.
Οι σύντομες παύσεις δίνουν χώρο σε αυτές τις αντιδράσεις. Και, σύμφωνα με έρευνες πάνω στην επικοινωνία, μπορούν να επηρεάσουν θετικά την εικόνα που σχηματίζει ο συνομιλητής μας για εμάς.
Η επικοινωνία έχει και ρυθμό
Μια συζήτηση δεν αποτελείται μόνο από το περιεχόμενο των προτάσεων. Μετράει επίσης πόσο γρήγορα μιλάμε, ο στόχος της συζήτησης, αν διακόπτουμε και πώς κάνουμε εναλλαγές ανάμεσα στον ρόλο του ομιλητή και του ακροατή.
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Journal of Applied Psychology, ερευνητές ανέλυσαν 239 καταγεγραμμένες διαδικτυακές διαπραγματεύσεις. Διαπίστωσαν ότι διαφορετικά χαρακτηριστικά της συνομιλίας συνδέονταν με διαφορετικά αποτελέσματα. Όσοι μιλούσαν περισσότερο, γρηγορότερα και με λιγότερες παύσεις έτειναν να πετυχαίνουν καλύτερες συμφωνίες. Όσοι, όμως, απέφευγαν τις διακοπές και παρουσίαζαν μεγαλύτερη ποικιλία στη διάρκεια των παρεμβάσεών τους γίνονταν περισσότερο συμπαθείς.
Το εύρημα δείχνει γιατί δεν υπάρχει ένας ιδανικός τρόπος ομιλίας για κάθε περίσταση. Η εξασφάλιση μιας συμφωνίας και η δημιουργία μιας καλής εντύπωσης είναι διαφορετικοί στόχοι, ακόμη κι όταν συνυπάρχουν στην ίδια συζήτηση.
Τι αλλάζει όταν θέλουμε να συνεργαστούμε
Άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Organizational Behavior and Human Decision Processes, περιλάμβανε ανάλυση τηλεφωνικών συνομιλιών εξυπηρέτησης πελατών και δύο πειράματα. Οι σύντομες παύσεις ενθάρρυναν τους ακροατές να ανταποκριθούν με μικρές καταφατικές εκφράσεις. Αυτές, με τη σειρά τους, συνδέονταν με την αντίληψη ότι ο ομιλητής ήταν περισσότερο βοηθητικός.
Ένα «ναι» σε αυτή τη συνθήκη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο ακροατής συμφωνεί με κάθε επιχείρημα. Συχνά σημαίνει «σε ακούω, συνέχισε». Επιτρέπει στη συζήτηση να προχωρήσει με αμοιβαία συμμετοχή, χωρίς ο ακροατής να χρειάζεται να πάρει τον λόγο.
Η παύση χρειάζεται φυσικότητα
Το ζητούμενο δεν είναι να σταματάμε μηχανικά κάθε λίγες λέξεις ούτε να δημιουργούμε μεγάλες σιωπές περιμένοντας επιβεβαίωση. Μια μικρή ανάσα όταν ολοκληρώνουμε μια σκέψη μπορεί να δώσει στον άλλον την ευκαιρία να αντιδράσει.
Οι παρατεταμένες σιωπές μπορούν, σε ορισμένες συνθήκες, να δυσκολέψουν τη ροή και να δημιουργήσουν αμηχανία. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να απαντάμε βιαστικά όταν χρειαζόμαστε χρόνο για να σκεφτούμε. Μπορούμε απλώς να το πούμε: «Θέλω λίγο χρόνο να το σκεφτώ».
Και στην καθημερινή επικοινωνία;
Μια πρακτική εφαρμογή είναι να προσέξουμε περισσότερο τον χώρο που αφήνουμε στον συνομιλητή μας μέσα στη συζήτηση:
- Ολοκληρώνουμε ένα βασικό σημείο πριν περάσουμε αμέσως στο επόμενο.
- Αφήνουμε τον συνομιλητή να αντιδράσει, χωρίς να καλύπτουμε κάθε μικρή σιωπή.
- Ακούμε την απάντησή του, αντί να προετοιμάζουμε ήδη τη δική μας.
- Αποφεύγουμε να εκλαμβάνουμε ένα «ναι» ως οριστική συμφωνία.
Οι μικρές παύσεις αποκτούν αξία όταν συνοδεύονται από την προσοχή μας. Μπορεί να έχουμε πολλά να πούμε, αλλά η συζήτηση προχωρά όταν υπάρχει χώρος και για όσα έχει να προσθέσει ο άλλος.
vita.gr
