Σαν μοναχικά δέντρα, μερικά αιωνόβια πλατάνια στέκουν αγέρωχα μέσα στο χειμωνιάτικο τοπίο, στον οικισμό Αγίου Γεωργίου Καλυβίων, με τα γυμνά τους κλαδιά να αφηγούνται τον κύκλο της φύσης. Τα πλατάνια μοιάζουν σαν ζωγραφιά μέσα στην ηρεμία του τοπίου και την ησυχία του χωριού.
Στο προαύλιο του παλιού σχολείου, αλλά και κοντά στο εξωκλήσι της Αγίας Ελεούσας, πλατάνια με γυμνά κλαδιά που φτάνουν προς τον ουρανό, γίνονται τόπος συνάντησης για τους κατοίκους αλλά και τους ταξιδιώτες, κρατώντας ζωντανό το πνεύμα του τόπου!
Κάποτε, ήταν οι άνθρωποι που φόρτωναν την ξυλεία του Αχελώου στο τραίνο, ήταν οι άνθρωποι του μόχθου και της αγροτιάς που ξαπόσταιναν στη σκιά τους ή οι πιστοί που ζήταγαν την βοήθεια της Παναγίας στο μικρό προσκυνητάρι φωλιασμένο στην κουφάλα του γεροπλάτανου, κάποτε υπήρχαν οι μικροί μαθητές του σχολείου που έπαιζαν ξέγνοιαστα και όλα ήταν γήινα και ανθρώπινα…
Μέσα Φεβρουαρίου, η ομορφιά της περιοχής στον οικισμό Αγίου Γεωργίου Καλυβίων δίνει την αίσθηση γαλήνης που μόνο η φύση μπορεί να προσφέρει. Η φύση κρατάει την αναπνοή της περιμένοντας την άνοιξη και τα γυμνά κλαδιά των δέντρων σχηματίζουν μια όμορφη και περίπλοκη δαντέλα στον φωτεινό μπλε ουρανό.
Αυτά τα δένδρα, τα αιωνόβια πλατάνια που ομορφαίνουν τον τόπο μας, πρέπει να προστατευθούν, πρέπει να αναδειχθούν ως μνημεία της φύσης και να παραμείνουν ζωντανά με την φροντίδα όλων μας!
Στέκει μέσα στον χειμώνα γυμνός.
Όχι άδειος.
Με τα φύλλα που έπεσαν
άφησε πίσω του τον κύκλο που έκλεισε.
Ο κορμός μετρά χρόνια,
τα κλαδιά ανοίγουν χώρο για φως,
για ουρανό.
Η φύση γράφει ποίηση χωρίς λόγια
και γεωμετρία χωρίς χάρακα.
Τον κοιτάς και μαθητεύεις.
Κι όσο μαθαίνεις, ανοίγει ο δρόμος.
Κάπου εκεί το νιώθεις:
η γύμνια δεν είναι απώλεια,
είναι χώρος για την επόμενη άνθηση.
Ο πλάτανος στέκεται.
Περιμένει την άνοιξη.
…και κάτι παραπάνω.
Στέφανος Γιαννούλης (ανάρτηση στο f/b, στην ομάδα “αγαπώ τα φυτά”)
agrinio24.gr
