Μερικές φορές μια σχέση έχει ουσιαστικά τελειώσει, αλλά η προσδοκία παραμένει. Περιμένουμε ακόμη εκείνη τη συζήτηση που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Μια συγγνώμη. Μια εξήγηση. Την παραδοχή ότι πράγματι πληγωθήκαμε. Ή ίσως περιμένουμε ο άλλος να αλλάξει και να γίνει τελικά ο άνθρωπος που πιστεύαμε –ή ελπίζαμε– ότι θα γίνει. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις ερωτικές σχέσεις. Μπορεί να συμβεί σε μια φιλία, σε έναν οικογενειακό δεσμό, ακόμη και σε άλλες σημαντικές σχέσεις της ζωής μας. Η… επούλωση ωστόσο μπορεί να αρχίσει όταν σταματήσουμε να περιμένουμε από εκείνους που μας πλήγωσαν να μας δώσουν όσα χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε.
Ποια είναι, λοιπόν, τα τρία πράγματα που ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να περιμένουμε;
Σχέσεις που μας πλήγωσαν: 3 πράγματα που πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε
1. Τη συγγνώμη που μπορεί να μην έρθει ποτέ
Όταν κάποιος μας πληγώνει, είναι φυσικό να θέλουμε να το αναγνωρίσει.
Μια ειλικρινής συγγνώμη μπορεί να επιβεβαιώσει την εμπειρία μας, να δείξει ότι ο άλλος αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών του και, σε ορισμένες περιπτώσεις, να αποτελέσει την αρχή της αποκατάστασης μιας σχέσης. Αλλά τι γίνεται όταν δεν έρχεται;
Ίσως περιμένουμε μήνες ή χρόνια να ακούσουμε ένα «έκανα λάθος». Να παραδεχτεί ο άλλος τι συνέβη. Να καταλάβει επιτέλους γιατί μας πλήγωσε.
Βέβαια, όσο σημαντική κι αν μπορεί να είναι μια συγγνώμη, δεν χρειάζεται να αποτελεί προϋπόθεση για να συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιηθούμε πως δεν συνέβη τίποτα. Ούτε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να συγχωρήσουμε συμπεριφορές που θεωρούμε ασυγχώρητες. Μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον θυμό, την απογοήτευση ή τη θλίψη μας χωρίς να περιμένουμε από τον άλλον να επιβεβαιώσει ότι έχουμε δικαίωμα να τα αισθανόμαστε.
2. Να γίνει ο άλλος αυτός που περιμέναμε
«Όταν αλλάξει…». «Όταν καταλάβει…». «Όταν περάσει αυτή η περίοδος…». «Όταν κάνει επιτέλους όσα μου υποσχέθηκε…».
Υπάρχει ψυχολογική έρευνα που βοηθά να καταλάβουμε γιατί το μέλλον μπορεί να έχει τόσο μεγάλη δύναμη πάνω στις αποφάσεις μας. Μελέτες για τη δέσμευση στις ερωτικές σχέσεις έχουν δείξει ότι δεν παίζει ρόλο μόνο το πόσο ικανοποιημένοι είμαστε από μια σχέση στο παρόν. Σημασία μπορεί να έχει και το πόσο ικανοποιημένοι περιμένουμε ότι θα είμαστε στο μέλλον.
Έτσι, μπορεί να επιμένουμε σε μια σχέση όχι επειδή μας καλύπτει όπως είναι, αλλά επειδή εξακολουθούμε να επενδύουμε στην πιθανότητα να γίνει κάποτε διαφορετική.
Και όταν τελικά απομακρυνόμαστε, δεν χρειάζεται να πενθήσουμε μόνο αυτό που χάσαμε. Μπορεί να χρειάζεται να αποχαιρετήσουμε και αυτό που δεν συνέβη ποτέ: τα σχέδια που κάναμε, τις υποσχέσεις που ακούσαμε, τις ανάγκες που περιμέναμε ότι κάποτε θα καλυφθούν.
Το «κι αν…» μπορεί να μας κρατήσει για πολύ καιρό δεμένους με μια πιθανή εκδοχή του παρελθόντος ή του μέλλοντος. Το δύσκολο είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε τη σχέση όπως πραγματικά είναι – ή ήταν – και όχι μόνο όπως ελπίζαμε ότι θα γίνει.
3. Να μας βοηθήσει εκείνος που μας πλήγωσε να επουλωθούμε
Όταν έχουμε πληγωθεί σε μια σχέση, μπορεί να αισθανθούμε ότι ο άλλος κρατά και το κλειδί για να νιώσουμε ξανά καλά.
Αν μας εξηγούσε, αν αναλάμβανε την ευθύνη, αν άλλαζε, αν μας έδειχνε ότι τελικά νοιάζεται…
Οι υγιείς σχέσεις πράγματι μπορούν να μας προσφέρουν ασφάλεια, υποστήριξη και συναισθηματική σταθερότητα. Αυτό όμως διαφέρει από το να εξαρτάται η δική μας επούλωση αποκλειστικά από τις πράξεις κάποιου άλλου.
Εάν περιμένουμε από εκείνον που μας πλήγωσε να κάνει κάτι ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, παραμένουμε κατά κάποιον τρόπο εξαρτημένοι από μια απόφαση που δεν βρίσκεται στα χέρια μας.
Γι’ αυτό το ερώτημα μπορεί σταδιακά να αλλάξει.
Από το «τι χρειάζομαι ακόμη από εκείνον/η;» στο «τι χρειάζομαι εγώ τώρα;».
Σχέσεις: Όταν σταματάμε να περιμένουμε, δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε
Το να αφήσουμε πίσω αυτές τις προσδοκίες δεν σημαίνει ότι δικαιολογούμε όσα συνέβησαν. Δεν σημαίνει ότι ο άλλος είχε δίκιο, ότι ο πόνος μας ήταν υπερβολικός ή ότι πρέπει να διαγράψουμε μια δύσκολη εμπειρία. Σημαίνει ότι η δική μας πορεία δεν χρειάζεται να εξαρτάται από την επόμενη κίνηση κάποιου άλλου. Μπορεί να μη μάθουμε ποτέ ακριβώς γιατί κάποιος συμπεριφέρθηκε όπως συμπεριφέρθηκε. Μπορεί να μη ζητήσει συγγνώμη. Μπορεί να μη γίνει ποτέ αυτός/ή που περιμέναμε. Και ίσως ένα από τα πιο σκληρά μαθήματα στις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι δεν έχουν πάντα το τέλος που θα θέλαμε. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε τι κάνουμε εμείς από εκεί και πέρα.
Γιατί μερικές φορές το να προχωρήσουμε δεν αρχίζει όταν πάρουμε επιτέλους αυτό που περιμέναμε. Αρχίζει όταν συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειάζεται πια να το περιμένουμε.
vita.gr
