Υπάρχουν στιγμές στη δουλειά που όλα μοιάζουν να συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ένα απαιτητικό meeting, ένα email που μας εκνευρίζει, μια προθεσμία που πλησιάζει, ένας συνάδελφος που πατάει τα «κουμπιά» μας. Και κάπου εκεί, πριν καλά καλά το καταλάβουμε, έχουμε απαντήσει απότομα, έχουμε πάρει μια βιαστική απόφαση ή έχουμε αφήσει την πίεση να επηρεάσει την συμπεριφορά μας. Κι εδώ ακριβώς είναι που χρειαζόμαστε το workplace mindfulness (ενσυνειδητότητα στη δουλειά), μια πολύτιμη δεξιότητα αυτορρύθμισης μέσα στην καθημερινότητα της εργασίας.
Μας υπενθυμίζει να κάνουμε μια μικρή, αλλά κρίσιμη παύση ανάμεσα σε αυτό που νιώθουμε και σε αυτό που τελικά επιλέγουμε να κάνουμε, ώστε να μην αντιδρούμε μηχανικά ή παρορμητικά.
Δεν χρειάζεται να «αδειάσουμε το μυαλό μας»
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που απορρίπτουν το mindfulness πριν καν το δοκιμάσουν, καθώς θεωρούν ότι απαιτεί πολύ χρόνο, πλήρη ησυχία ή και απομόνωση. Στην πραγματικότητα, η ενσυνειδητότητα είναι κάτι πολύ πιο απλό και χρήσιμο. Πρόκειται για την ικανότητα να παρατηρούμε όσα συμβαίνουν τώρα, μέσα μας και γύρω μας, χωρίς να αντιδράμε αυτόματα.
Σε αντίθεση με τον διαλογισμό, που είναι μια πιο δομημένη μέθοδος, το mindfulness μπορεί να εφαρμοστεί και στο γραφείο, στο μετρό, ανάμεσα σε δύο τηλεδιασκέψεις ή λίγο πριν πατήσουμε «send». Δεν μας ζητά να εξαφανίσουμε τις σκέψεις μας. Μας καλεί να τις παρατηρήσουμε χωρίς να μας παρασύρουν.
Το σώμα γνωρίζει πριν από εμάς
Στη δουλειά, το στρες σπάνια εμφανίζεται ξαφνικά. Σημάδια όπως το σφιγμένο σαγόνι, οι ώμοι που ανεβαίνουν προς τα αυτιά, ένα ανεξήγητο βάρος στο στομάχι, μας προειδοποιούν. Αν μάθουμε να τα αναγνωρίζουμε νωρίς, κερδίζουμε πολύτιμο χρόνο.
Μπορούμε να πάρουμε δύο βαθιές αναπνοές, να αφήσουμε για λίγο το πληκτρολόγιο, να σηκωθούμε από την καρέκλα ή απλώς να μη στείλουμε αμέσως την απάντηση που γράψαμε εν θερμώ. Δεν καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας αλλά δεν τους παραδίδουμε και το τιμόνι.
Η συγκέντρωση είναι μυς και κουράζεται
Ένα από τα πιο πρακτικά οφέλη του workplace mindfulness είναι ότι μας βοηθά να συγκεντρωνόμαστε καλύτερα, ειδικά στη δουλειά όπου οι ειδοποιήσεις, τα μηνύματα και τα emails αποσπούν διαρκώς την προσοχή μας. Το ζητούμενο δεν είναι να παραμένουμε διαρκώς συγκεντρωμένοι, αλλά να αντιλαμβανόμαστε πιο έγκαιρα πότε η προσοχή μας αρχίζει να αποδυναμώνεται.
Να εντοπίζουμε τη στιγμή πριν χαθούμε στο κινητό ή πριν επιστρέψουμε στην αναβλητικότητα. Τότε αρκεί να ξεκινήσουμε από κάτι απλό και σύντομο, που παίρνει λιγότερο από ένα λεπτό. Ακόμη και σε ένα απαιτητικό meeting, η ενσυνειδητότητα μπορεί να λειτουργήσει σαν «άγκυρα». Αντί να πολεμάμε την ανία, μπορούμε να επιστρέψουμε στις αισθήσεις μας (τι ακούμε, τι νιώθουμε στο σώμα, πού ακουμπούν τα πόδια μας, ποιος είναι ο τόνος της συζήτησης).
Μια άσκηση mindfulness για το διάλειμμα
Το ουσιαστικό διάλειμμα δεν περιλαμβάνει την αλλαγή οθόνης, από το inbox στα social media, καθώς ο εγκέφαλος δεν ξεκουράζεται πραγματικά όταν απλώς αλλάζουμε το ερέθισμα. Χρειάζεται να αλλάξουμε ρυθμό. Λίγος αέρας, φως, νερό, ένα γεύμα χωρίς βιασύνη, λίγα λεπτά χωρίς ειδοποιήσεις μπορούν να επαναφέρουν το νευρικό σύστημα.
Σε στιγμές έντασης, βοηθά και μια απλή τεχνική γείωσης: Παρατηρήστε πέντε πράγματα που βλέπετε, τέσσερα που αγγίζετε, τρία που ακούτε, δύο που μυρίζετε και ένα που μπορείτε να γευτείτε. Με αυτήν την άσκηση βγαίνετε από τη δίνη της σκέψης και επιστρέφετε στο παρόν.
Η πρόθεση του workplace mindfulness
Το workplace mindfulness δεν χρησιμεύει μόνο όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς μπορεί να δώσει τον τόνο της ημέρας εξαρχής. Μια λέξη ή φράση που λειτουργεί σαν εσωτερική υπενθύμιση, όπως «ηρεμία», «Θα κρατήσω την ψυχραιμία μου», «Θα δώσω ενέργεια στα ουσιαστικά», μπορεί να να μας επαναφέρει όταν η μέρα αρχίζει να γεμίζει με απαιτήσεις, εντάσεις και θόρυβο.
Εξίσου σημαντικό είναι και το κλείσιμο της ημέρας. Όταν η δουλειά τελειώνει, χρειάζεται να το σηματοδοτούμε ξεκάθαρα, ώστε η μετάβαση να γίνεται πιο εύκολη.
Ο άνθρωπος πίσω από το email
Η ενσυνειδητότητα στη δουλειά δεν αφορά μόνο τη σχέση με τον εαυτό μας. Αφορά και τον τρόπο που συνδεόμαστε με τους άλλους. Πριν απαντήσουμε κοφτά, μπορούμε να θυμηθούμε ότι στην άλλη άκρη υπάρχει ένας άνθρωπος. Πριν διακόψουμε, μπορούμε να ακούσουμε λίγο περισσότερο. Πριν αφήσουμε τη γλώσσα του σώματος να μιλήσει αντί για εμάς, μπορούμε να χαλαρώσουμε τους ώμους, να αλλάξουμε τόνο, να δημιουργήσουμε χώρο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι γινόμαστε παθητικοί ή ότι δεν βάζουμε όρια. Σημαίνει ότι δεν αφήνουμε την ένταση να αποφασίζει για εμάς. Η ψυχραιμία δεν είναι αδυναμία, αλλά δεξιότητα και το workplace mindfulness μας το υπενθυμίζει. Παρότι δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε τον ρυθμό, τους ανθρώπους, τις απαιτήσεις ή τις αλλαγές στη δουλειά, μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να μην αντιδρά σε όλα σαν να είναι επείγον, να σταματά για λίγο, να αναπνέει και να επιλέγει συνειδητά.
Μερικές φορές, μέσα σε αυτή τη συνεχή πίεση για δράση και απόδοση, η πιο παραγωγική κίνηση της ημέρας δεν είναι να κάνουμε κάτι ακόμη, αλλά να δώσουμε στον εαυτό μας τον χρόνο να μην αντιδράσει βιαστικά.
vita.gr
