Πόσες από εσάς δεν έχετε αναλογιστεί αυτά που κάνατε ή δεν κάνατε στη ζωή σας ως σήμερα; Όσο μεγαλώνουμε και δη όταν φέρνουμε στη ζωή έναν άνθρωπο οι περισότερες από εμα΄ς έχουμε αναρωτηθεί για τα λάθη και τα σωστά μας σε αυτή τη ζωή. Αυτό έκανε και η Παυλίνα Βουλγαράκη σε ένα ποστ κατάθεση ψυχής για όλα όσα σκέφτεται.
“Φοβάμαι να λέω μεγάλα.
Αν κάτι ξέρω από παιδί είναι πως όλα αλλάζουν. Συχνά βίαια. Κι ήμουν παντού μισή.
Μισή τραγουδίστρια, μουσικός, μισή απούσα.
Μισή σε σχέση, μισή εκτός.
Μισή ψυχολόγος, μισή ερείπιο.
Μισή έκανα όνειρα, μισή υπηρετούσα τους εφιάλτες μου.Φανταζόμουν ότι σήμερα θα ήμουν εδώ; Ποτέ.
Σε κάτι που παλιά θα το έλεγα «τίποτα»:
να αναπνέω ήσυχα,
να ξυπνάω χωρίς φόβο, να κοιμάμαι χωρίς βοήθεια,
να αγαπώ χωρίς να βλέπω στο βάθος την λέξη «τέλος» με νέον γράμματα να με φωνάζει. Να προτιμώ μια βόλτα στον ήλιο, τον κανονικό ήλιο από το σκοτεινό μου δωμάτιο. Να γελάω μέσα από την καρδιά μου αλλά όχι με τα χάλια μου- καμία φορά ίσως ακόμα αγκαλιά τους. Μεγαλώνουμε.. όχι χρονολογικά αλλά σε φάσεις, σε κομμάτια.
κι έρχεται μια στιγμή που πονάει πιο πολύ να μένεις ο ίδιος, παρά να ανθίσεις. Από πού να αρχίσω θα με ρωτούσα κάποια χρόνια πριν;
Φτιάξε λίγη ομορφιά.
Ή άφησέ τη να σε αγγίξει.
Τα υπόλοιπα θα έρθουν.” έγραψε η ίδια και μας άγγιξε βαθιά…
