Παρέμβαση σε ιδιαίτερα υψηλούς τόνους πραγματοποίησε την Πέμπτη (12.03.2026) στην Ολομέλεια της Βουλής ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, κατά τη συζήτηση για τις συμφωνίες με τη Chevron στο πεδίο των υδρογονανθράκων, επαναφέροντας τη σκληρή κριτική του προς την κυβέρνηση και προσωπικά προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη για τους χειρισμούς στα εθνικά θέματα και ειδικότερα για τη ρήτρα του άρθρου 30, την οποία θεωρεί επικίνδυνη ως προς τις συνέπειές της για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας.
Η τοποθέτηση του Αντώνη Σαμαρά ήρθε σε συνέχεια της δημόσιας αντιπαράθεσης που έχει ανοίξει με το Μέγαρο Μαξίμου μετά τις αναφορές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη σε «επαγγελματίες ανησυχούντες», αλλά και στον απόηχο της έντονης συζήτησης που έχει προκαλέσει το επίμαχο άρθρο 30 της σύμβασης με την Chevron για τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.
Ο Αντώνης Σαμαράς επέλεξε να ξεκινήσει με μια συνολική πολιτική αιχμή κατά της κυβέρνησης, λέγοντας ότι δεν θα εκφράσει σήμερα τις ανησυχίες του «για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια», «για τη διαφθορά», «για τις υποκλοπές», «για τα πληρωμένα τρολς», «για την κρίση στέγης και ενοικίων», «για το αγροτικό πρόβλημα», «για το δημογραφικό», «για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές», ούτε «για τον κόσμο που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη». Με δηκτικό τόνο πρόσθεσε ότι έτσι «δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. πρωθυπουργός, ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και “πατριώτες του καναπέ”». Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε ευθέως το ερώτημα σε ποιους αναφερόταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σημειώνοντας ότι κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης παρέπεμπαν στον ίδιο και στον Κώστα Καραμανλή, για να προσθέσει με νόημα: «Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι ο κ. Μητσοτάκης κατηγορεί δύο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας ότι έχουμε ως επάγγελμα την έκφραση εθνικών ανησυχιών».
Από το βήμα της Βουλής, ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να εντάξει τη συζήτηση για τη Chevron σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, ασκώντας σφοδρή κριτική στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, την οποία περιέγραψε ως πολιτική χωρίς διορατικότητα και με χαρακτηριστικά «επικοινωνιακών show-offs». Επέμεινε ιδιαίτερα στην ανάγκη στρατηγικής αποτροπής έναντι της Τουρκίας, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα εκπέμπει «θολά και κατευναστικά μηνύματα», ενώ ζήτησε πιο καθαρή γραμμή τόσο έναντι της Άγκυρας όσο και σε σχέση με την αμυντική αρχιτεκτονική στην Ανατολική Μεσόγειο. Ειδική αναφορά έκανε στην Κύπρο, την οποία χαρακτήρισε «σύνορο της Ευρώπης», υποστηρίζοντας ότι η μόνιμη συστάθμευση ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων στο νησί είναι επιβεβλημένη.
Στην παρέμβασή του, ο Αντώνης Σαμαράς ξεκαθάρισε ότι δεν είναι αντίθετος με τις εξορύξεις, υπενθυμίζοντας ότι ήδη από την περίοδο της πρωθυπουργίας του είχε προωθήσει τις σχετικές διαδικασίες και είχε μιλήσει για ενεργειακή αυτάρκεια. «Προφανώς και είμαι υπέρ του να γίνουν και άμεσα εξορύξεις», ανέφερε, για να περάσει αμέσως μετά στην καρδιά της κριτικής του για τη συγκεκριμένη σύμβαση. Όπως είπε, η παράγραφος 3 του άρθρου 30 είναι «απαράδεκτη», διότι, μολονότι δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, εισάγει σε νομοθετημένο κείμενο της Ελληνικής Δημοκρατίας μια πρόβλεψη που, κατά τη δική του ανάγνωση, αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο απομείωσης της μισθωμένης περιοχής σε περίπτωση συμφωνίας με «ένα ή περισσότερα γειτονικά κράτη». «Με αυτόν τον όρο ανοίγει η κερκόπορτα για το τουρκολιβυκό», είπε χαρακτηριστικά, διερωτώμενος ποια είναι τα «περισσότερα γειτονικά κράτη» πέραν της Λιβύης.
Ανεβάζοντας και άλλο τους τόνους, ο πρώην πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η Ελλάδα, με δική της πρωτοβουλία, «αναγγέλλει στην ουσία τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων», καταλογίζοντας στην κυβέρνηση ότι ενώ παρουσίαζε τη συμφωνία ως κίνηση που «ακυρώνει» το τουρκολιβυκό μνημόνιο, τελικώς φέρνει μια διατύπωση που, κατά την εκτίμησή του, κινείται στην αντίθετη κατεύθυνση. Στο ίδιο πνεύμα διερωτήθηκε αν η «μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία» θα του κάνει «μαθήματα για τις εξορύξεις», επιμένοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι οι έρευνες αυτές καθαυτές, αλλά το πολιτικό και εθνικό σήμα που εκπέμπεται μέσα από τη σύμβαση.
Ο Αντώνης Σαμαράς έκλεισε την παρέμβασή του επαναλαμβάνοντας ότι η δική του στάση δεν υπαγορεύεται από προσωπική επιλογή, αλλά από «πράξη συνείδησης». «Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες», είπε, απαντώντας εμμέσως αλλά σαφώς στον πρωθυπουργό. «Ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν». Η φράση αυτή συμπύκνωσε και το πολιτικό στίγμα μιας ομιλίας που δεν περιορίστηκε στη σύμβαση με τη Chevron, αλλά λειτούργησε και ως συνολική, εκ νέου επίθεση προς την κυβερνητική γραμμή στα εθνικά και γεωπολιτικά ζητήματα.
Η απάντηση του Σταύρου Παπασταύρου
Στο τέλος της ομιλίας του Αντώνη Σαμαρά, τον λόγο ζήτησε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, επιχειρώντας να αποκρούσει ευθέως τις αιτιάσεις του πρώην πρωθυπουργού περί εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων μέσω της σύμβασης με τη Chevron.
Με προσωπική αναφορά στη συνεργασία τους κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Σαμαρά, ο υπουργός σημείωσε ότι «τον Αύγουστο του 2012 μου ζητήσατε να αναλάβω μία από τις πιο κρίσιμες νομικές διαπραγματεύσεις για τη χώρα, η οποία οδήγησε τον Νοέμβριο στην εκταμίευση των 44 δισ. και στη σταθεροποίηση της χώρας μας στο ευρώ», για να προσθέσει ότι «σε κρίσιμες στιγμές για την πατρίδα μας αγωνιστήκαμε μαζί και κάναμε τα αδύνατα δυνατά». Στο ίδιο πνεύμα, απευθυνόμενος στον πρώην πρωθυπουργό, υποστήριξε ότι στην προκειμένη περίπτωση «δεν έχετε τη σωστή πληροφόρηση και οδηγείστε σε λάθος συμπεράσματα και εκτιμήσεις», συμπληρώνοντας με έμφαση: «Μην αδικείτε τον εαυτό σας. Δεν μπορούν να εκχωρηθούν έτσι τα κυριαρχικά δικαιώματα».
Υπερασπιζόμενος τη νομική και πολιτική βάση της συμφωνίας, ο Σταύρος Παπασταύρου τόνισε ότι οι συμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου με τη Chevron και τη HELLENiQ Energy «είναι συμβάσεις με ιδιωτικές εταιρείες», ότι «δεν δημιουργούν υποχρεώσεις μεταξύ κρατών» και, κατά συνέπεια, «δεν μπορούν να εκχωρήσουν κυριαρχικά δικαιώματα». Όπως ανέφερε, «τα κυριαρχικά δικαιώματα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, δεν εκχωρούνται μέσω τέτοιων συμβάσεων». Έσπευσε ωστόσο να προσθέσει ότι οι συμφωνίες αυτές έχουν ιδιαίτερη σημασία για την ελληνική θέση, καθώς, όπως είπε, η πραγματική κατάσταση, το factum, λαμβάνεται υπόψη από το διεθνές δίκαιο. Σύμφωνα με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας, το γεγονός ότι, παρά την απουσία οριοθέτησης και παρά την ύπαρξη του τουρκολιβυκού μνημονίου και της ρηματικής διακοίνωσης της Λιβύης στον ΟΗΕ, «η δεύτερη μεγαλύτερη εταιρεία ενέργειας παγκοσμίως έρχεται και επενδύει και συμφωνεί», συνιστά στοιχείο που «δυναμώνει την ελληνική θέση και αποδυναμώνει την τουρκική».
Απαντώντας ειδικότερα στην κριτική για το άρθρο 30, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας υποστήριξε ότι η σχετική διάταξη αποτελεί «μια νομική πρόβλεψη» που «ρυθμίζει αποκλειστικά το ζήτημα κατανομής ευθύνης και προστασίας των συμβαλλομένων». Όπως είπε, η πρόβλεψη αυτή «προστατεύει το δημόσιο συμφέρον» και σε κάθε περίπτωση «ο τελικός λόγος ανήκει στην πατρίδα μας, στο ελληνικό Δημόσιο», το οποίο, όπως ανέφερε, «έχει πλήρη διακριτική ευχέρεια για κάθε ζήτημα» και άρα «δεν έχει χαθεί κανένας έλεγχος». Μάλιστα, αναφέρθηκε και στο τριεθνές σημείο Ελλάδας, Αιγύπτου και Λιβύης, λέγοντας ότι εκεί εντοπίζεται το μη οριοθετημένο τμήμα στο οποίο αφορά η πρόβλεψη της σύμβασης, απορρίπτοντας έτσι την ερμηνεία ότι ανοίγει παράθυρο αποδοχής του τουρκολιβυκού μνημονίου.
Ο Σταύρος Παπασταύρου συνέδεσε, τέλος, τη συμφωνία με το ευρύτερο γεωπολιτικό και ενεργειακό αποτύπωμα της χώρας, απορρίπτοντας τις αιτιάσεις περί κατευνασμού έναντι της Τουρκίας. «Δεν μπορούμε να βλέπουμε σκιές εκεί που υπάρχει φως», είπε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «δεν μπορούμε να μιλάμε για κατευνασμό όταν για πρώτη φορά έχουμε τον “Κίμωνα” και τα “Ψαρά” στην Κύπρο, όταν έχουμε F-16 στην Κύπρο, όταν έχουμε Patriot στην Κάρπαθο με το ραντάρ να διασυνδέεται με το νατοϊκό ραντάρ στη Νάπολη, με Patriot στη Βόρεια Ελλάδα». Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε ότι οι συγκεκριμένες συμφωνίες «διπλασιάζουν τις περιοχές έρευνας και εκμετάλλευσης για την πατρίδα μας» και «πολλαπλασιάζουν την πιθανότητα να μπορέσουμε να βρούμε εμπορικά εκμεταλλεύσιμους πόρους». Κλείνοντας, επικαλέστηκε τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, λέγοντας ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε επισημάνει ήδη από το 1976 πως «προκειμένου να γνωρίζουμε ποιο είναι το μέλλον αυτού του τόπου, πρέπει να γνωρίσουμε ποιος είναι ο πλούτος του», για να προσθέσει ότι «αυτό πράττει η κυβέρνησή μας».
Ολόκληρη η ομιλία του Αντώνη Σαμαρά
Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:
-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.
-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη…
– Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν,
αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.
-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.
-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.
-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.
-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.
-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.
-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.
Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου…
Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός,
ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει
για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και «πατριώτες του καναπέ»…
Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”,
τι να εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Ποιους εννοεί;
Τα κυβερνητικά μήντια παραπέμπουν σε εμένα και στον Κώστα Καραμανλή.
Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι – ειδικά ο κ. Μητσοτάκης – κατηγορεί τους δυο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας και προέδρους της παράταξης,
ότι έχουμε ως “επάγγελμα” την έκφραση εθνικών ανησυχιών.
Εάν όμως έχουν δίκιο τα “παπαγαλάκια” του, τότε το πράγμα αλλάζει.
Γιατί τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί. Και μένω εδώ…
Κυρίες και κύριοι,
Οι διεθνείς εξελίξεις αναδεικνύουν τη σημασία της γεωπολιτικής και της διορατικότητας. Σπεύδω να πω ότι, δυστυχώς, ο πρωθυπουργός και η εξωτερική πολιτική δεν χαρακτηρίζονται από διορατικότητα, αλλά από επικοινωνιακά show-offs.
Είναι το Δόγμα του «όπου φυσαει ο άνεμος».
Δηλαδή το δόγμα του ρηχού και το βραχυπρόθεσμου.
Να δούμε λοιπόν τι συμβαίνει στον κόσμο, και το τι πιθανώς θα συμβεί.
Υπάρχουν δύο βασικές αναγνώσεις, όχι κατ’ ανάγκη αντικρουόμενες, πέρα από τα χαοτικά σενάρια.
Στην πρώτη, η Αλάσκα του Τραμπ και Πούτιν έχει ήδη ξαναμοιράσει τον κόσμο. Η Αμερική επιχειρεί να αλλάξει την παγκόσμια γεωπολιτική δομή. Φαίνεται να επιδιώκει τη χάραξη ενός νέου εμπορικού δρόμου, του IΜEC, από την Ινδία μέχρι και την Ευρώπη, δια των Αραβικών κρατών, και δυνητικά και του Ιράν.
Και ταυτόχρονα επιδιώκει επαναφορά των ορυκτών καυσίμων, με στόχο τη φτηνή ενέργεια ως απαραίτητη προϋπόθεση για το Δυτικό κόσμο. Για να επανακτήσει τη χαμένη ανταγωνιστικότητά του, ειδικά έναντι της Κίνας.
Διότι, ο IMEC είναι η εναλλακτική οδός από αυτό που οικοδομεί η Κίνα, τον one belt-one road.
Και μέσα σε όλα αυτά, διαφαίνεται κι ένας πολυσήμαντος πιθανός συμβιβασμός Αμερικής-Ρωσίας.
Στη δεύτερη ανάγνωση, οι ΗΠΑ έχουν στόχο τη δημιουργία ρωγμών στον εσωτερικό χώρο της «Ευρασίας», ώστε να σταματήσει η συσπείρωση όλων αυτών των κρατών εναντίον της Δύσης. Έτσι προέκυψε και το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ, στο οποίο συμμετέχουν και χώρες των BRICS.
Τώρα, ειδικά για τη Μέση Ανατολή, προσέξτε το εξής: πρίν 35 χρόνια όλα τα αραβικά κράτη ήταν αντίθετα με το Ισραήλ, που μόνο σύμμαχό του είχε τότε την Τουρκία. Σήμερα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Ολοι οι Άραβες είναι με το Ισραήλ, που έχει πια απέναντί του μόνο το Ιράν και την Τουρκία.
Μια Τουρκία που ενώ επί δεκαετίες εμφανιζόταν ως προπύργιο της Δύσης έναντι της Ρωσίας και του Ιράν, αισθανεται τώρα να χάνει το ρόλο της στην περιοχή: και βλέπει να απειλείται και από τους Κούρδους και απο το Ισραήλ. Ο φόβος της γίνεται πια υπαρξιακός…
Από όλα αυτά που σας ανέφερα, λείπει βεβαίως ένας παίκτης: η Ευρώπη!
Αμήχανη σήμερα, παρακολουθεί τις εξελίξεις και οι ηγέτες της αλλάζουν κάθε δυό λεπτά άποψη για τα πάντα. Δεν ξέρουν τι να κάνουν με την Αμερική, με τη Ρωσία, αλλά και με την Ουκρανία πλέον και με την Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν, την Παλαιστίνη, ακόμα και με την ίδια τους την επικράτεια, δηλαδή την Κύπρο μας!
Κι έρχομαι στην Κύπρο. Η γεωπολιτική συγκυρία είναι ιδανική ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό έδαφος, το σύνορο της Ευρώπης. Γι αυτό και η μόνιμη συστάθμευση στο νησί ελληνικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων είναι επιβεβλημένη! Διότι γίνεται αντιληπτό από όλους ότι η παλαιά αμυντική αρχιτεκτονική στην περιοχή μας δεν δουλεύει, κι επομένως η συστάθμευση δεν θα αποτελέσει πρόβλημα, αλλά λύση αποδεκτή και από την Αμερική. Για εμάς, όμως, θα είναι μια πολύ σημαντική εξέλιξη, γιατί θα αποδυνάμωνε στην πράξη τη “γαλάζια πατρίδα” του Ερντογάν.
Η αποστολή φρεγατών κι αεροσκαφών στην Κύπρο, οι Patriot στην Κάρπαθο, αλλά και η συμφωνία με τη Βουλγαρία, είναι αυτονόητες και θετικές κινήσεις. Σωστά η κυβέρνηση αντέδρασε γρήγορα. Προσέξτε όμως: δεν αντέδρασε στην Κάσο, που – για να μη ξεχνιόμαστε – κείται εγγύτερα από την Κύπρο. Ενώ η τουρκική Νavtex που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση, εξακολουθεί να ισχύει. Οι κινήσεις επομένως που κάνουμε, δεν πρέπει να εξελιχθούν σε χειρονομίες εντυπωσιασμού. Γιατί πρέπει να έχουμε πολιτική έναντι της Τουρκίας κι όταν θα έχει λήξει ο συναγερμός με το Ιράν. Ενώ για την ώρα απέναντι στην Τουρκία, εκπέμπουμε θολά και κατευναστικά μόνο μηνύματα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
εδώ και χρόνια μιλάω για το δόγμα της Αποτροπής.
Αποτροπή χρειαζόμαστε έναντι της Τουρκιας που μας απειλεί συνεχώς.
Κι οχι έναντι του μακρινού Ιράν που μας απείλησε για 15μέρες…
Κι αυτό στην Πολιτική δεν ονομάζεται “ανησυχία”. Διορατικότητα ονομάζεται.
Να βλέπεις τις ευκαιρίες που υπάρχουν. Και τους κινδύνους.
Να φτιάχνεις συμμαχίες κατά κοινού εχθρού, όχι τη στιγμή της κρίσης, αλλά πολύ νωρίτερα.
Κι όταν κανείς δεν τις φαντάζεται.
Να καταγγέλλεις τις υποκλίσεις, την υποχωρητικότητα και τον κατευνασμό,
το γκριζάρισμα στο Αιγαίο, το διεθνές ξέπλυμα της Τουρκίας με το σύμφωνο Φιλίας.
Μιας Τουρκίας η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο κάποιοι νομίζουν.
Και σας ρωτάω: η Τουρκία που στέλνει νέο στρατό τώρα στην κατεχόμενη Κύπρο, εξακολουθεί να είναι…φίλη μας;
Διορατικότητα λέγεται όταν το 2004 εγώ τάχθηκα, δίπλα στον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή, κατά του σχεδίου Αναν στην Κύπρο, σε αντίθεση με άλλους γνωστούς, «δήθεν ρεαλιστές». «Χαμένη ευκαιρία» μας έλεγαν. Και μας κατηγορούσαν ως «αδρανείς» και «υπερπατριώτες». Φανταστείτε λοιπόν να ίσχυε σήμερα το σχέδιο Αναν στην Κύπρο. Το οποίο προέβλεπε εκ περιτροπής Πρόεδρο Δημοκρατίας. Και σήμερα, φανταστείτε να ήταν Τουρκοκύπριος ο Πρόεδρος. Θα μπορούσε η Ελλάδα να στείλει έστω και μισή φρεγάτα εκεί; Καταλαβαίνετε το λάθος του Κατευνασμού;
Κι αφού μιλάμε για διορατικότητα, σας αποκαλύπτω σήμερα, ότι το 2013 και το 2014, όταν προχωρούσαμε στα «τρίγωνο» Ελλάδα- Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, πολλές φωνές και μέσα στην παράταξη και στην Αντιπολίτευση και στο υπουργείο Εξωτερικών ακόμα, επέμεναν να μη προχωρήσουμε. Ασφαλώς δεν τους άκουσα…
Διορατικότητα λέγεται ακόμα όταν από το 2012, ως πρωθυπουργός, δημοπρατούσα τα οικόπεδα και μίλαγα για εξορύξεις και ενεργειακή αυτάρκεια. Σε αντίθεση με τον πρωυπουργό, που στον ΟΗΕ το 2021, δήλωνε ότι είναι “χαμένη υπόθεση ο ορυκτός πλούτος” και ήταν φανατικά υπέρ της πράσινης ενέργειας. Και σήμερα εσείς, η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία, μού κάνετε εμένα και μάθημα για τις εξορύξεις; Ημαρτον!
Προφανώς και είμαι υπέρ του να γίνουν και άμεσα εξορύξεις.
Ομως…
…Και να αυτό που σας είπα νωρίτερα, για τα θολά, κατευναστικά, μηνύματα. Η παράγραφος 3 του άρθρου 30 είναι απαράδεκτη. Προφανώς η σύμβαση της Σέβρον δεν αλλάζει το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Ομως εδώ κάτι ψηφίζουμε και κάτι νομοθετούμε με την υπογραφή της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όπως βεβαίως είχαμε νομοθετήσει όλοι μαζί και το 2019 με την Τοτάλ, πάλι για τα οικόπεδα της Κρήτης. Τότε όμως δεν υπήρχε τέτοια παράγραφος! Τι άλλαξε και φέρατε για πρωτη φορα αυτή τη διατύπωση; Το μόνο καινούργιο έκτοτε είναι το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το παράνομο.
Λέτε λοιπόν ότι θωρακίζετε το Δημόσιο από τις τυχόν απαιτήσεις της ιδιωτικής εταιρείας. Σε ποια περίπτωση; Στην περίπτωση μας λέτε, συμφωνίας της Ελλάδας και “ενός ή περισσοτέρων γειτονικών κρατών” για οριοθέτηση ΑΟΖ.
Ποιά είναι τα «περισσότερα γειτονικά κράτη» περα από τη Λιβύη;
Γιατι με την Αίγυπτο δεν υπάρχει εκεί εκκρεμότητα.
Με αυτόν τον όρο, ανοίγει η «Κερκόπορτα» για το Τουρκολυβικό.
Τόσο απλά, τόσο καθαρά, αυτό υπονοεί η διάταξη…
Δεν καταλαβαίνετε ότι εμείς οι ίδιοι φαίνεται να δεχόμαστε ότι θα μειωθεί η περιοχή που μισθώνουμε;
Η Ελληνική Δημοκρατία, λοιπόν, με δική της πρωτοβουλία αναγγέλλει, στην ουσία, τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Και σεις μας αναλύετε τη νομική κατανομή της ευθύνης για την περίπτωση αυτή!
Και με καινοφανείς όρους όπως τα «πλευρικά όρια»…
Αυτά όλα είναι αδιανόητα! Αδιανόητα…
Κι όλα αυτά πότε; Οταν μας λέγατε ότι η σύμβαση αυτή δήθεν κουρέλιαζε κι τάχα ακύρωνε το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τέτοιο ψέμμα!
Και μετά μου λέτε να μην ανησυχώ…
Η ανησυχία μου δεν είναι επιλογή.
Είναι πράξη συνείδησης.
Και να ξέρετε.
Δεν υπάρχουν «επαγγελματίες ανησυχούντες», κύριοι συνάδελφοι.
Ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν!
To άρθρο Επίθεση Σαμαρά σε Μητσοτάκη: Δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες αλλά ερασιτέχνες εφησυχασμένοι – Παπασταύρου: Έχετε λάθος ενημέρωση δημοσιεύτηκε στο NewsIT .
Πηγή
