Μετά από ημέρες προσπαθειών, το απόγευμα της 25ης Μαρτίου 2026, εντοπίστηκε νεκρός ο 34χρονος δύτης στη Βουλιαγμένη. Οι έρευνες είχαν ξεκινήσει από την Κυριακή (22/3/26).
Σύμφωνα με πληροφορίες, η σορός του 34χρονου δύτη βρίσκεται σε μεγάλο βάθος στη Βουλιαγμένη, γεγονός που καθιστά δύσκολη την ανάσυρση καθώς θα χρειαστούν προπαρασκευαστικές ενέργειες και ειδικός σχεδιασμός ώστε να φτάσουν στο σημείο οι εξειδικευμένοι δύτες που θα χρησιμοποιήσουν ειδικά μείγματα στις φιάλες ώστε να πετύχουν το εξαιρετικά δύσκολο σχέδιο τους.
Οι ενέργειες φυσικά, θα εξελιχθούν ανάλογα και με τις καιρικές συνθήκες οι οποίες σήμερα (25/3/26) δεν επέτρεψαν την πραγματοποίηση καταδύσεων.
Σύμφωνα με το MEGA, η ανάσυρση της σορού ενδεχομένως να ολοκληρωθεί το Σάββατο (28/3/26).
Ο 34χρονος άνδρας ήταν πιλότος και έμπειρος στις καταδύσεις. Το σημείο που χάθηκε, απέχει λίγα μέτρα από την ακτή στη Βουλιαγμένη και περιλαμβάνει ένα γνωστό θαλάσσιο πηγάδι βάθους περίπου 28 μέτρων, με σημεία που θυμίζουν σπηλιές και ισχυρά υπόγεια ρεύματα.
Τη μοιραία βουτιά έκανε μαζί με έναν φίλο του, ο οποίος κατάφερε να απεγκλωβιστεί και να ενημερώσει τις Αρχές ότι ο 34χρονος πιθανότατα είχε εγκλωβιστεί σε κάποιο σημείο του πηγαδιού.
Στην περιοχή στήθηκε άμεσα επιχείρηση από το Λιμενικό Σώμα με πλωτό σκάφος, ενώ επιχείρησαν δύτες της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών και εξειδικευμένοι σπηλαιολόγοι-δύτες από ιδιωτικά καταδυτικά συνεργεία.
Τελικά, οι έρευνες είχαν το απόγευμα της 25ης Μαρτίου το πιο τραγικό φινάλε.
Το «Πηγάδι του Διαβόλου»
Στο δεύτερο λιμανάκι της περιοχής υπάρχει το «Πηγάδι του Διαβόλου», ένα στενό, κάθετο υποθαλάσσιο «φρέαρ», σε μικρή απόσταση από τα βράχια και σε αρχικό βάθος περίπου 11 μέτρων. Η διάμετρός του είναι γύρω στα 3 μέτρα, ενώ η κατάδυση φτάνει συνολικά κοντά στα 30 μέτρα, με ιδιαίτερα επικίνδυνα ρεύματα, ειδικά γύρω στα 16 μέτρα, όπου το ρεύμα «τραβάει» τον δύτη προς τα κάτω και οδηγεί στην είσοδο μιας στενής υποβρύχιας σήραγγας που καταλήγει σε σπήλαιο αγνώστων διαστάσεων.
Το πηγάδι βρίσκεται στη μέση περίπου του όρμου. Ξεκινά ακριβώς εκεί που τελειώνουν οι βραχώδεις πλευρές και ξεκινά ο αμμώδης βυθός. Η θέση του σημαδεύεται από μία κόκκινη σημαδούρα δεμένη με σχοινί ως τον βυθό της θάλασσας.
Έχουν εξερευνηθεί μόνο περίπου 150 μέτρα της σήραγγας και σπηλαιολόγοι εκτιμούν ότι συνδέεται με τη λίμνη της Βουλιαγμένης, κάτι που ενισχύει τον μύθο και τη φήμη του σημείου.
Οι Αμερικανοί που χάθηκαν το 1978
Τον Σεπτέμβριο του 1978 τρεις νεαροί Αμερικανοί, δύο στρατιωτικοί της τότε βάσης του Ελληνικού (ο 32χρονος λοχίας Ντόναλντ Μίσαντ και ο 21χρονος σμηνίτης Μαρκ Γκράνφορντ) και η 20χρονη αδελφή του τελευταίου, Τζόαν, επιχείρησαν να εξερευνήσουν το υποθαλάσσιο τούνελ και χάθηκαν μέσα στη σήραγγα.
Παρά τις επανειλημμένες αποστολές εντοπισμού, παρέμειναν αγνοούμενοι για δεκαετίες. Μία πρώτη μεγάλη προσπάθεια διάσωσης έγινε τον Νοέμβριο του 1978 χωρίς αποτέλεσμα, ενώ το 1989 σπηλαιοδύτες ανέσυραν μόνο μία φιάλη και μερικά προσωπικά αντικείμενα. Το θρίλερ έκλεισε οριστικά το 2007, όταν οστά που είχαν βρεθεί έναν χρόνο νωρίτερα στη σήραγγα ταυτοποιήθηκαν με ανάλυση DNA ως τα λείψανα των τριών Αμερικανών δυτών.
Μετά το τραγικό αυτό συμβάν, τη δεκαετία του 1980 το Λιμενικό τοποθέτησε προστατευτικά κάγκελα στην έξοδο του «πηγαδιού» προς τη σήραγγα, προκειμένου να αποτρέψει νέες καταδύσεις στο σπήλαιο υψηλού κινδύνου.
Στο σημείο υπάρχει σήμερα και η χαρακτηριστική επιγραφή του Χρήστου Μπαρούχα, συνιδρυτή της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης Αττικής: «Πέρα από το σημείο αυτό, δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή», η οποία λειτουργεί ως προειδοποίηση αλλά και υπενθύμιση της σκοτεινής ιστορίας του «Πηγαδιού του Διαβόλου».
Πηγή
