Αθηνά Οικονομάκου: Επέστρεψε από την Αργεντινή με κομπλιμέντα για τη μέλλουσα πεθερά της – Τι είπε για τη απέραντη μοναξιά της όταν απέκτησε το πρώτο της παιδί;

Επέστρεψε από την Αργεντινή η Αθηνά Οικονομάκου όπου είχε πάει με τον Μπρούνο Τσερέλα για να επισκεφτούν την οικογένειά του και οι καμπάνες του γάμου ακούγονται πλέον ακόμα πιο κοντά για το ζευγάρι.

Η κάμερα του Πρωινού και ο Γρηγόρης Μπάκας την πέτυχαν στο αεροδρόμιο όπου η ηθοποιός μόνο καλά λόγια είχε να πει για τη μέλλουσα πεθερά της, Κλαούντια.

«Είναι πολύ ωραία χώρα, πολύ ωραίοι άνθρωποι. Περνάω όμορφα πάντα, είχα πάει και πέρσι» ει΄πε αρχικά.

«Το είχαμε προγραμματίσει, είναι μια περίοδος που έχουμε κενό και οι δύο και μπορούμε να επισκεφτούμε την δική του οικογένεια» εξήγησε.

Όταν ρωτήθηκε για τη μέλλουσα πεθερά της είπε: «Η κυρά Κλαούντια μόνο “κυρά Κλαούντια” δεν είναι, είναι μια υπέροχη, πανέμορφη γυναίκα».

«Κρατάω περισσότερο στιγμές με την οικογένεια που είναι τόσο δεμένη και τόσο ζεστή» είπε.

«Πέρα από το κρέας και τα εμπανάδας και το τόρτα είναι το αγαπημένο μου γλυκό» τόνισε αποφεύγοντας να απαντήσει στις επίμονες ερωτήσεις του πότε ακριβώς είναι ο γάμος της.

Την ίδια στιγμή στον αέρα είναι και η διαδικτυακή εκπομπή της Μαρίας Σολωμού στο Youtube με καλεσμένη την Αθηνά Οικονομάκου όπου είπε πα΄ρα πολλά για τη μοναξιά που ένιωσε όταν έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί καθώς ο τότε σύζυγός της, Φίλιππος Μιχόπουλος, ε΄λειπε πολύ, αλλά και το πώς η δουλειά της αλλά και η ψυχοθεραπεία τη βοήθησαν να σταθεί ξανά στα πόδια της.

«Πέρασα ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που ισορροπούσα ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και στην πραγματικότητα. Όταν ήμουν επτά μηνών έγκυος, σταμάτησα να δουλεύω και μετά ξεκίνησα πολύ άμεσα, εγώ δεν είμαι άνθρωπος που θέλω να κάθομαι σπίτι και να μην κάνω τίποτα. Είμαι εργασιομανής, μου αρέσει. Θέλω να κάνω δημιουργικά πράγματα, κάτι να ασχολούμαι.

Οπότε ήτανε πολύ μεγάλη διέξοδος και ελευθερία το να μπορώ να κάνω κάτι που μπορούσα ακόμα και στο σπίτι μου (η επιχείρηση με τα κοσμήματα) ή στο γραφείο να πεταχτώ, για όσο χρόνο ήθελα, χωρίς να έχω πρόγραμμα και έναν εργοδότη που θα μου πει πότε και σε ποιες ώρες θα μπω. Μου δίνει πολύ μεγάλη ελευθερία αυτό ψυχικά και με βοήθησε και στο κομμάτι μετά την πρώτη γέννα του Μάξιμου, που δεν είχα περάσει και πολύ εύκολα. Ήταν και δύσκολη γέννα, σαν γέννα, ταλαιπωρήθηκα πολύ για να τα καταφέρω, και μετά πέρασα πολύ δύσκολη περίοδο.

Δηλαδή πέρασα ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που ισορροπούσα ανάμεσα στην επιλόχειο κατάθλιψη και στην πραγματικότητα. Παρόλο που είχα κάνει ψυχοθεραπεία πριν, έκανα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και κατευθείαν συνέχισα με το που γέννησα, και αυτό είναι νομίζω που με βοήθησε και με έσωσε στο να μην πάθω επιλόχειο τελικά. Ωστόσο, νομίζω ότι έχει πολύ να κάνει με την περίοδο της εγκυμοσύνης.

Εγώ επειδή είχα και στις δύο εγκυμοσύνες, αλλά για την πρώτη ας μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα γιατί εκεί ήταν η δύσκολη περίοδος μετά τη γέννα, είχα μια τέλεια εγκυμοσύνη. Ήμουν πανευτυχής. Δεν είχα, δόξα τω Θεώ, κανένα θέμα, παρόλο που πήρα πολλά κιλά δεν είχα κανένα θέμα με την εμφάνισή μου, έβγαινα, γλένταγα, χόρευα, περνούσα υπέροχα, δούλευα. Οπότε από το ροζ συννεφάκι που ήταν όλα τι ωραία τέλεια, γέννησα και ξαφνικά εκεί κατάλαβα τι συμβαίνει. Ήταν πολύ βαρύ το φορτίο, σπάσανε κι όλες οι ορμόνες και ζορίστηκα πάρα πολύ, γιατί ήταν μία τεράστια αλλαγή στη ζωή μου. Εγώ που είχα μάθει να δουλεύω 10-15 ώρες τη μέρα, ξαφνικά σε ένα σπίτι… ήμουν και πάρα πολύ μόνη μου, γιατί με το που γέννησα φύγαμε για Μύκονο, γιατί ο Φίλιππος άνοιγε το ξενοδοχείο, οπότε αμέσως, στους δύο μήνες μετακινηθήκαμε σε μια άλλη περιοχή, σε ένα άλλο σπίτι, χωρίς τις ανέσεις του σπιτιού μου, πώς να σου πω, με μια πολύ μικρή κουζίνα, σε ένα πολύ μικρό χώρο, με ένα υπνοδωμάτιο και πολύ μόνη μου όλη την ημέρα.

Ο Φίλιππος δούλευε όλη την ημέρα και ερχόταν το βράδυ. Οπότε εγώ ένιωσα απέραντη μοναξιά. Και δεν το επικοινωνούσα. Επειδή όλοι τον πρώτο καιρό είναι αυτό που σου λένε “Πω πω είσαι ευτυχισμένη, τι ωραία”, ενιωθα τρομερά ενοχικά να πω “Παιδιά εγώ δεν είμαι καλά. Εγώ δεν είμαι ευτυχισμένη, περνάω πάρα πολύ δύσκολα”.

Πέρασε πάρα πολύς καιρός για να το αποδεχτώ, να το πω σε μια φίλη μου που είχε και αυτή παιδάκια και μου είπε “Παιδί μου, έτσι είμαστε όλες, πλάκα κάνεις;”. Γιατί δεν το λέτε παιδιά και κάνετε αυτό το σόου; Δεν χρειάζεται να νιώθεις ενοχή αν νιώθεις έτσι, γιατί είναι φυσιολογικό να νιώθεις έτσι. Δηλαδή θυμάμαι τον εαυτό μου να υπάρχουν στιγμές που νόμιζα ότι θα καταρρεύσω, δεν είχα δύναμη να σηκωθώ από το κρεβάτι. Οπότε με ζόρισε πάρα πολύ αυτό. Δεν μου άρεσε καθόλου. Ξέρεις πότε βγήκα από όλο αυτό; Όταν ξεκίνησα να δουλεύω, λίγο άρχισα να νιώθω ότι ζω ξανά. Υπήρχαν μέρες που ξυπνούσα από τις 6 το πρωί και στις 4 έτρωγα πρώτη φορά ένα τοστ.

Γι’ αυτό έκανα τρία χρόνια να κάνω άλλο παιδί. Το δεύτερο παιδί ήταν πάρτι. Το έκανα μόνο όταν ένιωσα ψυχικά σταθερή και ασφαλής».

Η Αθηνά Οικονομάκου μίλησε και για τη συνεπιμέλεια των δύο παιδιών της με τον πατέρα τους και πρώην σύζυγό της.

«Φυσικά το πλάνο υπάρχει στο θέμα του προγράμματος πάντα, γιατί είναι μία δύσκολη συνθήκη, τα logistics δηλαδή. Ακριβώς επειδή έχουμε συνεπιμέλεια με τον μπαμπά τους, υπάρχει ένα πρόγραμμα που ακολουθούμε πιστά κάθε μήνα, πρέπει να υπάρχει μια άμεση συνεργασία. Είναι δύο μέρες σε εμάς. Δύο μέρες εδώ, δύο μέρες εκεί. Βέβαια μένουμε πάρα πολύ κοντά, οπότε εκεί υπάρχει και καλή συνεργασία και διάθεση, οπότε έχει μια ροή.

Στην αρχή είναι πολύ δύσκολο αυτό οργανωτικά και μέχρι να συνηθίσεις ότι ξυπνάς και δεν είναι τα παιδιά σπίτι. Αυτό, το συναισθηματικό κομμάτι του γονιού είναι το πιο δύσκολο. Για τα παιδιά είναι λίγο πιο εύκολο επειδή είναι μικρά σε ηλικία και προσαρμόζονται πολύ εύκολα και δεν προλαβαίνουν να νιώσουν την έλλειψη του γονιού. Περνάνε τόσο γρήγορα οι μέρες με τις δραστηριότητες και το σχολείο που δεν προλαβαίνουν να πουν “μου ‘λειψε η μαμά”, “μου ‘λειψε ο μπαμπάς”. Οπότε είναι πολύ καλυμμένα και χαρούμενα. Και αυτό μας δίνει δύναμη και εμένα και στον Φίλιππο να το αντιμετωπίσουμε και να ισορροπήσουμε και να είμαστε καλά. Γιατί όσο βλέπεις τα παιδιά καλά, λες “εντάξει, όλα καλά”.

Εμένα μπορεί να με δυσκολεύει αυτό το πρόγραμμα, αλλά δεν έχει καμία σημασία μπροστά στο θετικό πρόσημο που έχει στα παιδιά, με την έννοια ότι δεν τους λείπει καθόλου ο μπαμπάς ή η μαμά, γιατί ανά δύο μέρες… Δεν προλαβαίνουν να νιώσουν την έλλειψη. Ήταν βασική προϋπόθεση για μένα, γιατί, πέρα απ’ το ότι εγώ δεν θα άντεχα παραπάνω μέρες μακριά, νομίζω ότι και στα παιδιά σε αυτή την ηλικία δεν θέλω να φανούν και να ακουστώ υπερβολική, αλλά θεωρώ ότι η μαμά έχει έναν άλλο ρόλο.

Πιο βασικό και πιο αναγκαίο στη ζωή των παιδιών, στην ηλικία των τεσσάρων, πέντε, έξι, οκτώ, δέκα. Μετά, όταν μεγαλώσουν τα παιδιά, φυσικά και μαζί τους θα το βρεις το πρόγραμμα. Θέλω να σου πω, όταν πάνε δώδεκα, δεκαπέντε λες “Εντάξει, ναι, πώς θέλεις αγάπη μου, θες τον μπαμπά;”. Πώς να σου πω, μαζί θα το κάνουμε, είσαι σε συνεργασία. Τώρα, όσο μπορώ να προστατεύσω τη σχέση και την ψυχική τους υγεία και ηρεμία, θα το κάνω με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό».

Μίλησε φυσικά και για τον τωρινό της σύντροφο με τον οποίο άνοιξαν επιχείρηση στο Μιλάνο:

«Νιώθω την ασφάλεια πως οτιδήποτε κι αν συμβεί έχει το μυαλό του και τα χέρια του να το ξανακάνει. Τα πάντα στη ζωή του, ό,τι σκοπεύει να κάνει, τα έχει γραπτώς και μου μαθαίνει αυτή την οργάνωση. Δεν είναι απλό, είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Δεν του αξίζει του Μπρούνο να τον κρύψω. Δεν θα του το έκανα ποτέ. Τον τιμώ, τον σέβομαι και τον έχω κορώνα όπως και αυτός οπότε δεν θα ε΄κανα ποτέ κάτι να αισθανθεί ότι ντρέπομαι. Νομίζει ο κόσμος ότι εγώ φωνάζω τα κανάλια για να τους πω ότι εγώ το πρωί ξυπνάω με έναν καλλονό!».