Κάποια στιγμή θα βρεθείς μπροστά σε αυτό το ερώτημα και δεν είναι καθόλου θεωρητικό, είναι από αυτά που σε κρατάνε ξύπνια το βράδυ. Σου στέλνει, γελάτε, υπάρχει χημεία, αλλά κάπου στη διαδρομή κάτι τραβάει χειρόφρενο. Και τότε ξεκινάς να ψάχνεις εξηγήσεις, μήπως φοβάται τη δέσμευση, μήπως έχει θέματα, μήπως απλά δεν θέλει εσένα όσο θα ήθελες. Το μυαλό σου πάει παντού γιατί η συμπεριφορά του μοιάζει αντιφατική, μια ζεστός, μια απόμακρος. Εδώ είναι που μπερδεύονται πολλοί, γιατί η αποφυγή και η αδιαφορία εξωτερικά μοιάζουν σχεδόν ίδιες. Η διαφορά όμως δεν είναι τόσο στο τι κάνει, αλλά στο γιατί το κάνει. Και αν δεν το ξεκαθαρίσεις, κινδυνεύεις να επενδύεις σε κάτι που σε αφήνει μόνιμα σε αναμονή.
Συνέπεια, το πιο τίμιο σημάδι
Αν θες να ξεχωρίσεις την αποφυγή από την αδιαφορία, κοίτα τη συνέπεια, όχι τις εξάρσεις. Ένας άνθρωπος που κρατά αποστάσεις στις σχέσεις μπορεί να χαθεί για λίγο, αλλά θα επιστρέψει με διάθεση, με ενδιαφέρον, με μια προσπάθεια να συνδεθεί ξανά. Δεν είναι σταθερός, αλλά δεν είναι και αδιάφορος. Υπάρχει μια εναλλαγή που σε μπερδεύει γιατί σου δίνει ελπίδα. Από την άλλη, κάποιος που δεν ενδιαφέρεται δεν θα κάνει καν αυτόν τον κύκλο. Η επικοινωνία του είναι επίπεδη, χωρίς ενέργεια, χωρίς περιέργεια για σένα. Δεν προσπαθεί να σε δει, δεν οργανώνει, δεν επενδύει. Δεν υπάρχει ένταση, ούτε απουσία, υπάρχει απλώς κενό. Και το κενό είναι πιο ξεκάθαρο από όσο νομίζεις, απλά δεν θέλεις πάντα να το παραδεχτείς.
Επικοινωνία που λέει περισσότερα από τις λέξεις
Δεν είναι μόνο πόσο συχνά μιλάτε, αλλά πώς μιλάτε. Ο τύπος αυτός θα απαντήσει, ίσως αργά, ίσως λακωνικά, αλλά δεν εξαφανίζεται εντελώς. Θα δείξει ενδιαφέρον με τον δικό του τρόπο, ίσως με πράξεις αντί για λόγια, ίσως με χιούμορ όταν η κουβέντα πάει να γίνει πιο βαθιά. Δεν είναι ότι δεν νιώθει, είναι ότι δεν ξέρει πώς να το εκφράσει χωρίς να νιώσει εκτεθειμένος. Αντίθετα, όταν κάποιος δεν σε θέλει, η επικοινωνία είναι καθαρά λειτουργική. Απαντήσεις από ευγένεια, χωρίς συνέχεια, χωρίς ουσία. Δεν σε ρωτάει, δεν ανοίγεται, δεν δημιουργεί χώρο για σύνδεση. Και αυτό δεν είναι στυλ επικοινωνίας, είναι έλλειψη πρόθεσης.
Συναισθηματική διαθεσιμότητα, εκεί κρίνεται το παιχνίδι
Η μεγαλύτερη διαφορά κρύβεται στο βάθος. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να θέλει σχέση, αλλά τρομάζει όταν πλησιάζει. Θα δεις στιγμές που ανοίγεται, που δείχνει ότι σε νοιάζεται, και μετά θα κάνει πίσω. Είναι σαν να πατάει γκάζι και φρένο ταυτόχρονα. Δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς, αλλά υπάρχει συναίσθημα. Από την άλλη, κάποιος που δεν είναι μέσα σε αυτό, δεν έχει αυτό το δίπολο. Δεν ανοίγεται, όχι γιατί φοβάται, αλλά γιατί δεν τον αφορά. Δεν επενδύει συναισθηματικά, δεν προσπαθεί να σε γνωρίσει ουσιαστικά, δεν σε εντάσσει στη ζωή του. Και εδώ είναι που χρειάζεται να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, δεν αρκεί να σε θέλει λίγο, χρειάζεται να μπορεί να σε χωρέσει.
Το πιο δύσκολο δεν είναι να καταλάβεις τι συμβαίνει, αλλά να αποφασίσεις τι κάνεις με αυτό. Αν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που φοβάται αλλά προσπαθεί, ίσως αξίζει να δεις αν μπορείς να αντέξεις τον ρυθμό του. Αν όμως βρίσκεσαι σε μια κατάσταση όπου δίνεις συνεχώς και παίρνεις το ελάχιστο, τότε δεν είναι θέμα ανάλυσης, είναι θέμα ορίων. Δεν χρειάζεται να εξηγήσεις τα πάντα για να προχωρήσεις. Μερικές φορές αρκεί να δεις πώς σε κάνει να νιώθεις αυτή η σχέση. Αν σε κρατάει σε αβεβαιότητα, σε μικραίνει ή σε κάνει να αμφισβητείς την αξία σου, τότε η απάντηση είναι ήδη μπροστά σου, απλά περιμένει να την αποδεχτείς.
Κεντρική εικόνα και εικόνα άρθρου: iStock
Πηγή
