Όταν μια αγαπημένη τηλεοπτική σειρά τελειώνει, μπορεί να νιώσουμε σαν να κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής μας. Οι τίτλοι τέλους πέφτουν στην οθόνη και ξαφνικά πρέπει να αποχαιρετήσουμε χαρακτήρες με τους οποίους περάσαμε πολλές ώρες, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε και ταυτιστήκαμε. Παρότι γνωρίζουμε ότι είναι φανταστικοί, η απώλειά τους μπορεί να μοιάζει απρόσμενα αληθινή.
Τι έδειξε έρευνα για το αίσθημα απώλειας, όταν τελειώνει μία σειρά
Μελέτη που δημοσιεύτηκε στο PLOS One εξέτασε 1.289 θαυμαστές της αυστραλιανής σειράς «Neighbours» λίγο μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου της. Οι ερευνητές μέτρησαν μεταξύ άλλων το αίσθημα απώλειας, τη δυσκολία αποδοχής του τέλους, τη σχέση των θεατών με τους χαρακτήρες και την ένταση της παρακοινωνικής σχέσης τους με τον αγαπημένο τους χαρακτήρα.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όσο ισχυρότερη ήταν η παρακοινωνική και συναισθηματική σχέση με έναν χαρακτήρα, τόσο εντονότερα ήταν τα αισθήματα πένθους και απώλειας όταν τελείωσε η σειρά. Η μελέτη καταλήγει ότι η απώλεια μιας σειράς ή ενός αγαπημένου χαρακτήρα μπορεί να βιωθεί ως μια μορφή εμπειρίας πένθους.
Όταν η σειρά γίνεται συντροφιά
Μια αγαπημένη σειρά δεν αποτελεί απλώς έναν τρόπο να περάσουμε την ώρα μας. Μπορεί να γίνει μια σταθερή παρουσία στην καθημερινότητά μας, ιδιαίτερα σε περιόδους που αναζητούμε παρηγοριά, διασκέδαση ή μια προσωρινή απόσταση από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής.
Όσο περισσότερο χρόνο περνάμε με μια σειρά, τόσο περισσότερο επενδύουμε συναισθηματικά στην ιστορία και στους χαρακτήρες της. Μπορεί να περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο επεισόδιο και να αισθανόμαστε ότι γνωρίζουμε πραγματικά τους ανθρώπους που βλέπουμε στην οθόνη.
Το γεγονός ότι η σχέση αυτή είναι μονόπλευρη και οι χαρακτήρες δεν γνωρίζουν την ύπαρξή μας δεν σημαίνει ότι τα συναισθήματα που προκαλούν σε εμάς δεν είναι πραγματικά.
Γιατί δεχόμαστε τόσο εύκολα τους φανταστικούς χαρακτήρες
Συχνά αναγνωρίζουμε κομμάτια του εαυτού μας στους ήρωες μιας σειράς. Μπορεί να ταυτιζόμαστε με τον τρόπο που σκέφτονται, με τις σχέσεις τους ή με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη: οι τηλεοπτικές σχέσεις είναι πιο «εύκολες» από τις πραγματικές. Βλέπουμε τις παρέες των χαρακτήρων να συναντιούνται συχνά, να μοιράζονται στιγμές και να περνούν μαζί δύσκολες καταστάσεις. Αντίθετα, στην πραγματική ζωή οι σχέσεις απαιτούν χρόνο, προσπάθεια και διάθεση για να διατηρηθούν.
Επιπλέον, οι συγκρούσεις στις σειρές συνήθως έχουν μια λύση μέσα σε ένα επεισόδιο ή σε μια σεζόν. Αυτό μας επιτρέπει να παρακολουθούμε δύσκολες καταστάσεις χωρίς να βιώνουμε οι ίδιοι το ρίσκο και την αβεβαιότητα μιας πραγματικής σχέσης.
Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε το αίσθημα απώλειας;
Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος να διαχειριστούμε τη στενοχώρια όταν τελειώνει μια σειρά. Κάποιοι επιλέγουν να την ξαναδούν, αναζητώντας την οικειότητα που τους πρσέφερε. Άλλοι προτιμούν να ξεκινήσουν μια καινούργια σειρά μέχρι να βρουν κάτι που θα τους προκαλέσει παρόμοια συναισθήματα.
Για κάποιους βοηθά η συζήτηση με φίλους που παρακολούθησαν την ίδια σειρά ή η συμμετοχή σε διαδικτυακές κοινότητες θαυμαστών. Το να μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας για το τέλος μπορεί να κάνει την απώλεια να μοιάζει λιγότερο μοναχική.
Τελικά, η λύπη για ένα τέλος είναι μέρος της εμπειρίας. Δεν χρειάζεται να την αποφεύγουμε. Μπορούμε απλώς να την αναγνωρίσουμε και να αποδεχτούμε ότι, ακόμη και μέσα από έναν φανταστικό κόσμο, κάποιοι χαρακτήρες κατάφεραν να αποκτήσουν πραγματική θέση στη ζωή μας.
vita.gr
