Η Μυρτώ Κοροβέση αποφάσισε να μιλήσει για πρώτη φορά, για τη μάχη που έδωσε με τη νευρική ανορεξία στα 16 της και τη στήριξη που είχε εκείνη την περίοδο από τους γονείς και από καθηγητές της. Η ανεξάρτητη βουλευτής αναφέρθηκε στο ξεκίνημα της περιπέτειάς της και στα όσα ακολούθησαν στην πορεία.
Όπως είπε η Μυρτώ Κοροβέση, στη συνέντευξη που παραχώρησε στη δημοσιογράφο Σάσα Σταμάτη για το ένθετο «Secret» των Παραπολιτικών, αποφάσισε να μιλήσει για τη νευρική ανορεξία, σε μια προσπάθεια να στείλει μηνύματα σε άτομα που δίνουν σήμερα ανάλογες μάχες.
Αποκάλυψε πως όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισε να κάνει δίαιτα με φίλες της, σε μια προσπάθεια να βελτιώσει την εικόνα του σώματός της. Βρισκόταν στην εφηβεία και πολύ γρήγορα άρχισε μια περιπέτεια με διατροφικές διαταραχές.
Σε ηλικία 16 ετών διαγνωστήκατε με νευρική ανορεξία. Τι ακριβώς συνέβη;
Ξεκίνησε μέσα από μια παιδική, εφηβική αφέλεια. Μαζί με κάποιες φίλες θελήσαμε να “βελτιώσουμε” – αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη – το εφηβικό μας σώμα χάνοντας δύο ή τρία κιλά. Στη δική μου περίπτωση, όμως, τα δυο ή τρία κιλά έγιναν, μέσα σε δυο μήνες, δώδεκα ή δεκατρία. Σε ένα ήδη αδύνατο σώμα, αυτό αποτέλεσε ένα σοβαρό καμπανάκι κινδύνου και ίσως όντως άγγιξα τα όρια της νευρικής ανορεξίας. Έφτασα να ζυγίζω, αν θυμάμαι καλά, λιγότερο από 45 κιλά και ακολούθησε μια περιπέτεια με διατροφικές διαταραχές.
Ο λόγος που αποφάσισα να το μοιραστώ για πρώτη φορά είναι επειδή το τελευταίο διάστημα έτυχε να έρθω σε επαφή με νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, αλλά και με οικογένειες που βιώνουν ή έχουν βιώσει μια αντίστοιχη κατάσταση. Μέσα από τη δική μου εμπειρία θέλω να αναδείξω πόσο καθοριστικός μπορείς να είναι ο ρόλος της οικογένειας, του σχολείου και του ευρύτερου περιβάλλοντος.
Οι γονείς μου δεν αγνόησαν τα σημάδια. Ήταν δίπλα μου σε όλη τη διάρκεια αυτής της διαδρομής και με βοήθησαν να καταλάβω ότι η ομορφιά δεν έχει να κάνει με έναν αριθμό στη ζυγαριά, αλλά συνδέεται με την υγεία, τη δύναμη και την ψυχική ισορροπία.
Είμαι, επίσης, ευγνώμων για τους καθηγητές που είχα τότε στο Λύκειο μου. Στάθηκαν πραγματικά δίπλα μου σε όλη αυτή την πορεία. Γι’ αυτό και θα με ακούτε συχνά να μιλώ δημόσια τόσο για την ψυχική υγεία γενικότερα όσο και ειδικότερα για την ψυχική υγεία των παιδιών και των εφήβων, καθώς και για την ανάγκη ουσιαστικής παρουσίας ψυχολόγων στα σχολεία.
Φοβηθήκατε;
Έχουν περάσει δεκατρία ή δεκατέσσερα χρόνια από τότε. Δεν θυμάμαι να φοβόμουν, γιατί εκείνη την εποχή λειτουργούσα μέσα στην αφέλεια της ηλικίας μου και δεν αντιλαμβανόμουν πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης. Εκ των υστέρων, όμως, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι οι γονείς μου φοβήθηκαν πραγματικά.
Πηγή
