Πολλοί από εμάς έχουμε δυστυχώς μεγαλώσει σε περιβάλλοντα όπου δεν είχαμε την ευκαιρία να εσωτερικεύσουμε μια ήρεμη, υπεύθυνη και συγχωρητική προσέγγιση απέναντι στα λάθη και τις αποτυχίες μας. Μας είναι λοιπόν δύσκολο να προσφέρουμε στον εαυτό μας την υποστήριξη που χρειάζεται. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά να αναπτύξουμε αυτή την ικανότητα ως ενήλικες. Μάλιστα, η διαδικασία είναι πιο απλή από ό,τι ίσως φανταζόμαστε.
Άλλο αναλαμβάνω την ευθύνη και άλλο κατηγορώ τον εαυτό μου
Ένα σημαντικό πρώτο βήμα είναι να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ ευθύνης και κατηγορίας. Όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα λάθη μας, προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συνέβη, να μάθουμε από αυτά και να αναπτύξουμε μια στρατηγική για το πώς να τα αποφύγουμε στο μέλλον. Αντίθετα, η κατηγορία είναι αυστηρή και δεν προσφέρει λύσεις ή τρόπους βελτίωσης. Όταν αναλαμβάνουμε την ευθύνη για ένα λάθος, το βλέπουμε ως μια ευκαιρία για ανάπτυξη και μάθηση. Η κατηγορία, όμως, μας εγκλωβίζει και δεν βγάζει πουθενά.
Αυτές οι κακές σκέψεις που δεν βγαίνουν απ’ το μυαλό…
Ένα ακόμα κρίσιμο βήμα είναι να αναγνωρίσουμε τα αρνητικά σχόλια που κάνουμε απέναντι στον εαυτό μας όταν κάνουμε λάθη. Τα περισσότερα από αυτά τα σχόλια είναι αυτοματοποιημένα και βασίζονται σε προηγούμενες εμπειρίες. Για παράδειγμα, μπορεί να σκεφτόμαστε: “Είμαι ανίκανος/η” ή “Αποτυγχάνω πάντα”. Ωστόσο, αυτές οι σκέψεις δεν βοηθούν προφανώς στην επίλυση του προβλήματος. Απλώς εντείνουν τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευση. Καταγράφοντας τις αρνητικές σκέψεις σε ένα ημερολόγιο, μπορείς να τις αναγνωρίσεις και να τις αντικαταστήσεις με άλλες, πιο υγιείς και πιο υποστηρικτικές.
Κεφάλαιο «αυτό-συμπόνια»
Ο καλύτερος ίσως τρόπος να αντιμετωπίσεις τα λάθη σου είναι με το να δείξεις συμπόνια σε εσένα, όπως ακριβώς θα έκανες σε ένα αγαπημένο πρόσωπο αν έκανε το ίδιο λάθος. Αντί να σκέφτεσαι: “Πώς μπόρεσα; Είμαι τόσο ανόητος/η;”, σκέψου: “Όλοι κάνουμε λάθη. Τι μπορώ να μάθω από αυτό για να το αποφύγω την επόμενη φορά;”. Η συμπόνια για τον εαυτό μας, μας επιτρέπει να προχωράμε χωρίς να κατακρίνουμε τον εαυτό μας, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεται η ανάπτυξη και η μάθηση από την εμπειρία.
Η μετάβαση από την κατηγορία στη συμπόνια και την υπευθυνότητα απαιτεί χρόνο και εξάσκηση. Κάθε φορά που παρατηρείς αρνητικές ή κατηγορηματικές σκέψεις, σταμάτα και αναλογίσου τι θα έλεγες σε έναν φίλο που αντιμετωπίζει την ίδια κατάσταση. Χρησιμοποιείσαι αυτά τα λόγια και κάνε έναν πιο ενθαρρυντικό και υποστηρικτικό διάλογο με τον εαυτό σου. Μην ξεχνάς ότι συμπόνια δεν σημαίνει να αγνοούμε τα λάθη, αλλά να τα αποδεχόμαστε και να τα χρησιμοποιούμε ως ευκαιρίες για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
vita.gr
