Λένε πως γάμος χωρίς δάκρυα και κηδεία χωρίς γέλιο, δεν γίνονται. Και εντάξει η συγκίνηση… Αλλά όταν η επιθυμία να γελάσουμε προκύπτει σε ένα τόσο ακατάλληλο περιβάλλον, τι κάνουμε;
Οι ερευνητές μελέτησαν αυτό το φαινόμενο και αποκάλυψαν τον καλύτερο τρόπο να συγκρατηθούμε καθώς σε καταστάσεις που το γέλιο είναι κοινωνικά ακατάλληλο, η αποτυχία να το ελέγξουμε μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές διαπροσωπικές ή επαγγελματικές συνέπειες. Δεδομένου επίσης ότι το γέλιο είναι μεταδοτικό και συχνά ακούσιο, η ρύθμισή του – όταν είναι απαραίτητο – δεν είναι μόνο θέμα αυτορρύθμισης, αλλά και μια κοινωνικά κρίσιμη δεξιότητα.
Γέλιο όταν δεν πρέπει- Πώς το αποφεύγουμε;
Η ερευνητική ομάδα, από το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, διεξήγαγε τρεις πειραματικές δοκιμές με συνολικά 121 συμμετέχοντες. Οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ηλεκτρομυογραφία προσώπου για να καταγράψουν μικροσκοπικές αντιδράσεις των μυών που σχετίζονται με το χαμόγελο και το γέλιο – σήματα που συχνά είναι πολύ λεπτά για να γίνουν αντιληπτά με γυμνό μάτι – ενώ οι συμμετέχοντες άκουγαν σύντομα ανέκδοτα.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι συμμετέχοντες καλούνταν είτε να εστιάσουν σε μια πολύχρωμη ταπετσαρία για απόσπαση της προσοχής είτε να καταπιέσουν τις εκφράσεις του προσώπου τους ή να χρησιμοποιήσουν μια μέθοδο που ονομάζεται επαναξιολόγηση (reappraisal), η οποία σήμαινε να ερμηνεύουν εκ νέου τα ανέκδοτα με λιγότερο αστείο τρόπο.
Η ανάλυση αποκάλυψε ότι ο καλύτερος τρόπος για να συγκρατήσουν οι συμμετέχοντες το γέλιο τους ήταν η χρήση τεχνικών καταστολής και απόσπασης προσοχής.
Από την άλλη, η προσπάθεια να ελέγξει κανείς τις εκφράσεις του προσώπου του μπορεί να είναι δύσκολη, καθώς δημιουργεί ασυμφωνία μεταξύ αυτού που φαίνεται στο πρόσωπο και της εσωτερικής κατάστασης, κάτι που μπορεί να συσσωρευτεί – σαν χύτρα ταχύτητας – και τελικά να οδηγήσει στο ξέσπασμα του γέλιου.
«Η καταστολή ορατών συναισθηματικών αντιδράσεων σε κοινωνικά πλαίσια μπορεί να αυξήσει το εσωτερικό άγχος ή την ενόχληση», δήλωσαν οι ερευνητές.
Με απλά λόγια, η προσπάθεια καταναγκαστικής καταστολής της έκφρασης του γέλιου μπορεί στην πραγματικότητα να εντείνει αυτή μας την επιθυμία.
Όταν προστέθηκε στο πείραμα και το γέλιο ενός άλλου ατόμου, η ικανότητα να καταστείλει κανείς τις εκφράσεις του προσώπου του έγινε αισθητά πιο δύσκολη, διαπίστωσαν οι ερευνητές.
Η ομάδα υποστήριξε ότι για να σταματήσει κάτι να φαίνεται αστείο, θα πρέπει να επαναπλαισιώσουμε την κατάσταση νοητικά. Για παράδειγμα, το να σκεφτόμαστε αναλυτικά γιατί κάτι είναι αστείο μπορεί να βοηθήσει στο να μετατραπεί ένα ανέκδοτο από κάτι διασκεδαστικό σε ένα γρίφο που πρέπει να λυθεί.
«Η επαναξιολόγηση (reappraisal) – αλλά όχι η καταστολή – μείωσε σταθερά τις βαθμολογίες των συμμετεχόντων σχετικά με το πόσο αστείο θεωρούσαν κάτι», είπαν οι ερευνητές.
Οι ίδιοι πρόσθεσαν ότι η «παρουσία ενός άλλου ατόμου που γελά επηρέαζε σημαντικά την ικανότητα των συμμετεχόντων να καταστείλουν τις δικές τους εκφράσεις του προσώπου. Αυτό δείχνει πόσο έντονα επηρεάζονται οι συναισθηματικές μας αντιδράσεις από την παρουσία των άλλων και πως οι άνθρωποι είμαστε βαθιά κοινωνικά όντα».
vita.gr
